“ไหนล่ะลูกสะใภ้พ่อ?”
เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นในเช้าวันที่สามของการถูกเอาตัวมาอยู่ในที่ที่ปลอดภัยตามคำกล่าวอ้างของคนเอาแต่ใจ ทำให้ปานระพีที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากถึงกับชะงัก เธอวางช้อนในมือลง แล้วนั่งนิ่งๆ ทำหน้าไม่ถูก เพราะรู้ดีว่าประโยคที่ได้สดับตรับฟังนั้นมันหมายความว่ายังไง
พ่อของมหรรณพมาที่นี่ ซึ่งตั้งแต่จดทะเบียนสมรสกันอย่างลับๆ มาจนกระทั่งคิดที่จะหย่า เธอยังไม่เคยพบหน้าคนที่ว่าเลยสักครั้ง เคยได้ยินแต่ชื่อจากผู้เป็นย่าแค่ผ่านๆ เท่านั้น
“คนนี้ครับ ตัวจริงเสียงจริง”
เป็นมหรรณพที่เอ่ยทำลายความเงียบ แล้วเดินอ้อมโต๊ะมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ร่างบาง วาดแขนกำยำมาโอบไหล่มน แล้วเอ่ยบอกหญิงสาว
“แพรครับ พ่อของผมมาเยี่ยมจ้ะ ท่านจะมาทานมื้อเช้ากับเราด้วย”
จบคำแนะนำง่ายๆ ปานระพีก็ยกมือไหว้พ่อของเขาที่คิดว่าคงยืนอยู่ไม่ไกล จากที่หูจับน้ำเสียงได้ พร้อมกันนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างรู้มารยาท
“สวัสดีค่
