“งั้นพี่ฝากนับดูด้วยนะเรื่องบ้าน นี่กุญแจบ้านจ้ะพี่เอามาเผื่อเพราะว่าพรุ่งนี้เดินทางแล้ว” ปราณชนกส่งกุญแจบ้านอีกชุดที่เตรียมมาให้ธีรอาภาในเช้าวันถัดมา
“ได้เลยค่ะพี่ปราง ยังไงเดี๋ยวนับเข้าไปดูให้ทุกวันเลยค่ะ
ตรงนั้นไม่ไกลที่ทำงานนับเท่าไหร่”
“ไม่ต้องทุกวันก็ได้มั้ง พี่เกรงใจจ้ะ” ปราณชนกรีบออกตัวแต่อีกฝ่ายโบกมือห้าม
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ปราง ช่างที่ไปทำก็มาจากบริษัทนับเองถือว่าไปดูงานด้วย ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”
ธีรอาภากวักมือเรียกหลานสาว “น้องปายขามาหาอานับหน่อยค่ะ อามีอะไรจะให้” เธอหยิบถุงกำมะหยี่แล้วเอาสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา เสียงกรุ๊งกริ๊งของมันดึงความสนใจของเด็กหญิงปราณณิชาได้อย่างง่ายดาย
เด็กหญิงรีบวิ่งอ้อมโต๊ะรับประทานอาหารไปหาคุณอาทันที “สวยจังค่ะ” เธอมองสร้อยข้อมือของเด็กในมือคุณอาตาเป็นประกาย ขณะที่อาสาวโน้มตัวลงมา
“ยื่นมือมาค่ะ อาใส่สร้อยให้”
ธีรอาภาติดสลักสร้อยข้อมือทองคำใ
