วันรุ่งขึ้นธิติไปที่บ้านของปราณชนกแต่เช้าเพื่อมารับเธอและลูกกลับบ้านที่กรุงเทพฯ โดยที่ท้ายรถเขามีส้มหลายกล่องและกาแฟในแพ็กเกจสวยหรูอย่างดีวางข้างกัน
“โห ทำไมเยอะขนาดนี้คะ”
“คุณแม่เผื่อมาให้น้องปายกินระหว่างทางด้วยครับ ส้มของเราอร่อยลูกใหญ่ๆ นี่หวานเจี๊ยบ”
ธิติขับรถไปเองเพราะอยากใช้เวลากับปราณชนกและลูกอย่างเต็มที่ การเดินทางเป็นไปอย่างไม่รีบแวะได้บ่อยเท่าที่ผู้โดยสารอยากแวะ จนกระทั่งพวกเขาไปถึงกรุงเทพฯ ในตอนบ่าย ชายหนุ่มยกกล่องส้มและกาแฟลงจากรถ เขาแยกเป็นกองๆ เสร็จสรรพว่าส่วนไหนเอามาฝากใครบ้าง
“ของฝากจากที่ฝางครับคุณแม่” เขาทำเนียนเรียกปาริฉัตรว่าคุณแม่หน้าตาเฉยและนางก็ไม่ว่าอะไร
“ขอบใจนะ ฝากขอบคุณพ่อแม่เราด้วยนะแบงค์ แล้วนี่ขับรถมาเองเพลียไหม นั่งพักก่อนลูก” ปาริฉัตรปล่อยหลานสาวลงกับพื้นหลังจากที่ฟัดกอดหอมจนหนำใจแล้ว
“ขอบคุณฮะแม่ ไม่เหนื่อยหรอกครับ ค่อยๆ มากันผมไม่ได้ขับรถเร็ว” ธิ
