รับน้องแบบคูลๆ

เช้าวันเสาร์ในสองสัปดาห์ต่อมาบรรยากาศเป็นไปด้วยความคึกคัก หน้าภาควิชาบริหารอินเตอร์มีรถมินิบัสของมหาวิทยาลัยจอดเรียงต่อกันจำนวนทั้งหมดสามคัน จิรกรในฐานะประธานรุ่นของชั้นปีที่สองเขามีหน้าที่จัดการดูแลการรับน้องนอกสถานที่ในวันนี้ให้เป็นไปอย่างเรียบร้อย โดยที่เขาเลือกให้เป็นการไปดูงานนอกสถานที่เกี่ยวกับธุรกิจอาหารทะเลแช่แข็งส่งออก ผิดจากทุกปีที่เป็นกิจกรรม สันทนาการเป็นส่วนมาก “ดีจัง นี่ล่ะกลิ่นความศิวิไลซ์ รับน้องแบบคูลๆ ไม่ต้องเหนื่อยต้องแบกต้องหาม” กฤตธรรศหรือ ‘พี่กฤต’ พี่ปีสองอีกคนพูดขึ้น ขณะที่ตรวจดูรายชื่อของนักศึกษาที่จะไปในวันนี้ “เฮ้ย จอมไอ้ทิตมันไม่มาเหรอวะ” เขาหันไปถามจอม “ไม่มา มีแต่เฮียแบงค์มาแทนมัน” จิรกรหันมาตอบขณะที่น้องปีหนึ่งเริ่มทยอยมาขึ้นรถ “น้องๆ ห้องเอขึ้นรถคันที่หนึ่งนะครับ ส่วนห้องบีคันที่สองนั่งที่ตามหมายเลขหน้าชื่อของแต่ละคนได้เลย” กฤตตะโกนบอกนักศึกษาปีหนึ่ง “พี่แบงค์มาเหรอ” ซินเธียนักศึกษาสาวปีสองหันมาถามเธอทันได้ยินจิรกรพูดแว่วๆ เมื่อครู่ถึงธิติ “อืม... แต่เขาไม่ได้ไปกับเราหรอก แกน่าจะขับรถไปเอง” ชายหนุ่มตอบเพื่อนสาวลูกครึ่งแล้วเดินไปจัดการงานตรงหน้าที่กำลังวุ่นวาย การต้อนน้องๆ ขึ้นรถไม่ผิดกับการจับปูใส่กระด้งเลย “นี่พวกเธอ พี่ๆ เขาบอกว่ารับน้องจะจบตั้งแต่บ่าย กินข้าวเสร็จละดูงานอีกนิดก็แยกย้ายได้ เราอยู่กันต่อดีไหม” เสียงจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่นั่งแถวหน้าดังมาเข้าหูสามสาว ปราณชนกคุยซุบซิบกับกนธิชา “เสียดายจังเราไม่ได้เอารถมา ถ้าไม่กลับพร้อมเพื่อนๆ เดี๋ยวจะกลับลำบากรึเปล่า” “กลับกับฉันไหมล่ะ ฉันว่าจะอยู่ต่อค้างสักคืน เดี๋ยวโทรให้ ที่บ้านเอารถมารับ” พัชชาชวนเหมือนเสียไม่ได้ ซึ่งเป็นบุคลิกของเธอที่กนธิชาและปราณชนกชินแล้ว “ค้างเหรอพาย ค้างที่ไหนอะ” ปราณชนกตื่นเต้น เธอไม่เคยไปนอนค้างต่างจังหวัดโดยที่ไม่มีพ่อแม่หรือพี่ชายไปด้วยสักครั้ง “ถามแปลก ค้างที่โรงแรมสิเธอ พวกเธอจะค้างด้วยไหมเดี๋ยวจะโทรไปจองห้องเผื่อ” สองสาวมองหน้ากันแล้วยิ้ม ในใจมีคำตอบเรียบร้อยแล้วแม้ว่าจะไม่ต้องพูดอะไรแต่ก็เข้าใจกันดี “ไป เผื่อเลยค่าห้องเท่าไหร่บอกมาเดี๋ยวโอนให้” “ว่าไงสาวๆ วันนี้จะค้างพัทยาต่อเหรอ” จิรกรที่อยู่ประจำรถคันนี้เดินผ่านมาได้ยินพอดี “ค่ะพี่จอม” ปราณชนกยิ้มให้ “งั้นกลับกับพี่ก็ได้นะครับพรุ่งนี้ พี่จะขับรถกลับเอง” หนุ่มเนิร์ดเสนอตัวทำให้สาวๆ รุ่นน้องตาโตแต่แล้วก็มีข้อสงสัยตามมา “พี่จอมก็มากับเรา แล้วจะเอารถที่ไหนขับกลับคะ” หญิงสาวถามตรงๆ อย่างสงสัย เอหรือว่าเขาจะเช่ารถกลับปราณชนกคิดในใจ ประธานรุ่นปีสองหัวเราะใช้มือดันแว่นขึ้นนิดหน่อย “พี่ให้คนรถที่บ้านเอารถไปรอที่โรงแรมแล้วครับ ว่าไงพายกลับกับพี่ก็ได้นะ” ตอนท้ายชายหนุ่มหันไปถามน้องรหัสของตัวเองที่พยักหน้ารับทันที “ได้ค่ะ นึกว่าพี่จอมจะไม่ชวนพายแล้วนะเนี่ย” เมื่อพวกเธอและเพื่อนๆ ร่วมภาควิชาไปถึงพัทยา จุดหมายแรกคือการไปเยี่ยมชมโรงงานแปรรูปอาหารทะเลเพื่อส่งออก ที่นั่นธิติรออยู่แล้วพร้อมกับเพื่อนอีกสองคนที่มีหน้าที่ดูแลกิจกรรมรับน้อง โดยที่พี่ปีสามจะดูแลการทำงานของปีสองอีกที “สวัสดีค่ะพี่ๆ” พวกเขารับไหว้รุ่นน้องที่ทยอยลงจากรถ “สวัสดีครับน้องๆ เดี๋ยววันนี้พวกพี่จะเป็นตากล้องให้นะ” ธิติพูดยิ้มๆ ชายหนุ่มเปิดกล้องออกเช็กความพร้อมใช้งาน เงยหน้าขึ้นพอดีกับที่กอหญ้าเดินตรงมาหาตน “พี่แบงค์มาแทนพี่ทิตย์เหรอคะ” กนธิชาถามหาพี่รหัสของตัวเอง “ครับ มันไม่ว่าง” เขามองปราณชนกที่คุยกับลีโอพี่รหัสสายตัวเอง ส่วนตอนนี้พัชชาก็เดินลงจากรถเป็นคนสุดท้าย “ไปกันได้แล้วลีโอเดี๋ยวน้องไปไม่ทันเพื่อน” จู่ๆ ธิติก็ตะโกนเรียกทำให้ทั้งปราณชนกและลีโอตกใจกับเสียงของเขา “ไปกันครับน้องปราง พี่เซ็นกิจกรรมให้เราหมดแล้วนะ พี่อิ๊กกับกันต์ก็โอเคตามนี้” ลีโอพูดถึงคะแนนพิเศษของกิจกรรมรับน้อง ว่าสายรหัส ‘พ่อรวย’ ที่ปรางเป็นสมาชิกอยู่พี่ๆ ทุกคน (ลีโอปีสอง อิ๊กปีสาม กันต์ปีสี่) ในสายโอเคกับเธอหมดแล้ว ในช่วงบ่ายหลังจากที่กิจกรรมผ่านไปด้วยดี ปราณชนกและกนธิชาชวนกันไปร้านชุดว่ายน้ำและเสื้อผ้าลำลอง พัชชาขอตัวพักผ่อนในห้องโดยที่นัดกับพวกเธอไว้ตอนเย็น ส่วนคนอื่นๆ บางคนก็กลับพร้อมรถของคณะ บ้างก็พักผ่อนกันตามอัธยาศัยเพราะถือว่าจบกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่แล้ว ปราณชนกเลือกชุดว่ายน้ำสีดำเป็นทูพีชสองชิ้นและสีชมพู พีชท่อนล่างเป็นกระโปรงอีกหนึ่งชุด เนื่องจากก่อนออกมาพัชชาบอกไว้ว่าจะถ่ายรูปเยอะๆ ในวันนี้เพื่อทำคอนเทนต์ “กอหญ้าดูอะไรน่ะ” เธอถามกนธิชาที่กำลังสนใจชุดที่ไม่ใช่ชุดว่ายน้ำทั่วไป “ชุดนางเงือก เราชอบเดี๋ยวเราซื้อไปฝากทุกคนเลยนะ” “ฮะ... ไม่ต้องซื้อให้เราก็ได้” ปราณชนกรีบปฏิเสธ “อ้าว ปรางไม่ชอบเหรอ” กนธิชาที่กำลังจินตนาการบรรเจิดมองหน้าเพื่อน “ไม่ๆ ไม่ได้ไม่ชอบ แต่ว่าเราอยู่กันแค่คืนเดียว ซื้อไปแค่สองชุดนี้ก็พอเดี๋ยวใส่ไม่ทัน” “ตามใจ งั้นเราซื้อไปฝากพายด้วยดีกว่า” กนธิชายังไม่เปลี่ยนความคิดที่จะซื้อชุดนางเงือกไปฝากเพื่อน ปราณชนกหัวเราะเมื่อนึกภาพพัชชาใส่ชุดนางเงือกที่ว่า “พี่แบงค์คะ ซินขอแวะดูชุดว่ายน้ำสักแป๊บนะคะ” เสียงของรุ่นพี่ดังเข้ามาทำให้สองสาวหันไปมอง ซินเธียกับธิติเดินเข้ามาในร้านด้วยกัน สีหน้าของรุ่นพี่สาวดูว่ามีความสุขมาก “ซินตามสบายเลย เดี๋ยวไอ้จอมตามมารับ ส่วนพี่จะรับน้องๆ ไปก่อน น้องต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวแสงหมด” ธิติหันมาเห็น สองสาวจึงได้โอกาสปลีกตัว เขาเดินมาหารุ่นน้องสองสาวที่ยืนมองอยู่ “ปรางกับกอหญ้าเลือกเสร็จรึยัง พายให้พี่มาตาม” เอ๋... อะไรคือพายให้ธิติมาตาม อะไรคือแสงหมด สองสาวมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจนิดหน่อยแต่งงมาก