เขาและเธอเดินออกมาจากหน้าโรงผลิตชา แสงแดดยามบ่ายอ่อนลง ลมจากแนวเขาพัดเอากลิ่นชาอบอวลออกมาจากด้านใน เสียงเครื่องจักรค่อยๆ ห่างออกไปเมื่อทั้งคู่ก้าวลงมาตามทางเดินหินที่ทอดไปสู่ออฟฟิศด้านหน้า รถจอดเรียงอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ บรรยากาศสงบอย่างที่เสือไม่คุ้นชิน แต่กลับรู้สึกพอดีกับหัวใจ น้ำค้างชี้ไปทางด้านหลังของอาคาร
“ด้านหลังยังมีโรงงานผลิตน้ำผลไม้กับแยมผลไม้แปรรูปด้วยนะคะ “เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ถ้าพรุ่งนี้คุณลุงไม่เหนื่อย ฉันจะพาไปดู เสือหันไปมองทิศทางที่เธอชี้ ก่อนจะยิ้ม
“พรุ่งนี้เรามาดูกัน” คำตอบนั้นออกมาง่ายดายเกินกว่าที่เขาเคยคิดว่าจะพูดกับตารางชีวิตของตัวเอง แต่ในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น เสือหยุดก้าว หยิบเครื่องขึ้นมามองหน้าจอ ขณะเดียวกัน ลูกน้องคนหนึ่งของน้ำค้างก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางเร่งรีบ
“แม่นายครับ ไลน์ผลิตฝั่งอบแห้งมีปัญหานิดหน่อย ขอให้ไป
