EP 17 - คนเอาแต่ใจ 1

ร่างเล็กเดินถอยหลังกลับไปสองก้าว เพราะไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง อลิซจิกมือลงบนสายสะพายกระเป๋าแน่น ในสมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ มันไม่ใช่ความฝัน “อลิซ..เธอพักอยู่ที่นี่หรอ?” ฮาชิรีบถามอย่างสงสัย ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มมาอย่างหนัก แทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง “เอ่อ คือ..ใช่..แล้วนาย..” สาวน้อยถามพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอก เธอทำตัวไม่ถูก เมื่อจู่ๆก็มาเจอกับเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ชายที่เธอเอาแค่คิดถึงเขาทุกวัน..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ “ฉันพึ่งย้ายเข้ามาน่ะ” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับมองหน้าอลิซนิ่ง “อ่อ งั้นขอตัวก่อนนะ” อลิซยืนอึ้งจนพูดออกไม่ออกและไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ก่อนจะรีบขอตัวกลับเข้าห้องของตัวเอง แต่แล้วก็โดนมือใหญ่ดึงแขนเอาไว้ “เดี๋ยวสิ..” อลิซเลิกคิ้วขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะก้มมองข้อมือของตัวเองที่โดนชายหนุ่มรั้งไว้อยู่ “มีอะไร?” “ป่าว..” ฮาชิจ้องหน้าหวานนิ่งเงียบและยังแฝงไปด้วยความเย็นชาเหมือนเดิม ซึ่งอลิซก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้ความคิดในหัวสมองมันกลับตีกันไปหมด อีกอย่างเธอพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเขามีแฟนแล้ว “งั้นก็ปล่อย” อลิซรีบสะบัดมือฮาชิออก ก่อนจะเดินถอยหลังออกไปอีกรอบ “ปล่อยหรอ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ความรู้สึกของเขาตอนนี้กลับรู้สึกโกรธขึ้นมาดื้อๆ ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันนานแทนที่อลิซจะดีใจ แต่นี่กลับพูดจาผลักไสเขาให้ออกห่างเหมือนกับคนไม่เคยรู้จักกัน แววตาของฮาชิแสดงความรู้สึกไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ที่คนร่างเล็กตรงหน้ามองเขาราวกลับรู้สึกนึกรังเกียจ เขาแสยะยิ้มมุมปากก่อนจะสาวเท้าไล่คนร่างเล็กให้ไปติดกับขอบประตู อลิซได้กลิ่นแอลกอฮออล์จากคนร่างใหญ่ ขณะเขาเดินก้าวเข้ามาใกล้ๆ หัวใจของสาวน้อยแทบหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเขาโน้มหน้าลงมาเพราะมันห่างกันอยู่ไม่ถึงคืบ “นะ..นายจะทำอะไร” อลิซรู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด ราวกับว่ามีบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ การกระทำ ท่าทาง แววตา มันเปลี่ยนไปทั้งหมดเลย เหมือนกับว่าไม่ใช่ฮาชิคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก “เธอล่ะมีปัญหาอะไร เอาแต่จ้องฉันด้วยสายตาแบบนั้น” ความเครียดจากปัญหารายล้อมทำให้ฮาชิเผลอเอามันมาลงกับเธอ เพียงแค่สายตานั้นที่มองมาหาเขา “ป่าวนิ ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไร แค่จะกลับเข้าห้อง” อลิซหน้าเจื่อนมือไม้เริ่มสั่น เมื่อเห็นแววตาเย็นชาที่กำลังมองเธอลึกเข้าไปข้างใน เขามองหน้าเธอนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ แรงกดดันที่คนร่างสูงส่งลงมา มันทำให้เธอหายใจแทบไม่ออก “งั้นก็เข้าไปสิ” เขาพูดในขณะที่ยังยืนจ้องหน้าเธออยู่ ถึงอลิซจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็รีบเอากุญแจออกมาไขประตูอย่างร้อนรน ก่อนจะเปิดมันออก เพียงเสี้ยววินาที ร่างใหญ่ก็ผลักเธอเข้าห้องแล้วปิดประตูลงในทันที “นี่บ้าไปแล้วหรอ?” อลิซพูดอย่างโมโหพร้อมกับหัวใจที่สั่นไหว เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร จู่ๆเจอกันก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว “แล้วทำไม? เราก็สนิทกันดีออก หรือตอนนี้ไม่อยากสนิทแล้ว?” ฮาชิยังคงโกรธและมองหน้าเธอนิ่งเหมือนเดิม และการกระทำแบบนั้นแหละที่ทำให้อลิซไม่เข้าใจ “คุยกันดีๆได้ไหม” อลิซพยายามควบคุมสติและคุยกับเขาดีๆ แต่ใบหน้าที่ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกยังจ้องเธอซ้ำๆ ราวกับว่าอยากให้อลิซรู้สึกกลัว “ได้สิ ถ้าเธอต้องการ” อยู่ดีๆเขาก็ตอบตกลงง่ายๆ มันยิ่งทำให้อลิซรู้สึกกลัวและไม่ไว้ใจในการกระทำของเขา “ฉันได้กลิ่นเหล้าจากตัวนาย นายเมารึป่าว?” อลิซถามเพื่อความแน่ใจ เพราะคิดว่าเขาอาจจะเมา ถึงทำให้มีพฤติกรรมแบบนี้ “ป่าวนิ” ฮาชิยักไหล่ตอบ สายตาที่ส่งมายังแฝงไปด้วยความเย็นชาเหมือนทุกครั้ง “งั้นก็ดี นายกลับห้องของนายไปได้แล้ว” “นี่กำลังไล่ฉันอยู่หรอ” ฮาชิกำลังหาเรื่องไล่ต้อนเธอ เขาจงใจที่จะกวนประสาทและทำให้มันเป็นแบบนี้ “ก็ไม่มีธุระอะไรกันแล้วนี่” “อ่าฮา” ฮาชิตอบก่อนจะค่อยๆถอยหลังกลับไปตรงประตู แกร็ก.. เขาล็อกห้องและหันกลับมาหาร่างบางที่ยืนอยู่อย่างไร้ทางหนี อลิซทำอะไรไม่ถูก เธอได้แต่ก้าวถอยหลังไปอย่างช้าๆ ในขณะที่ร่างใหญ่ก้าวขาแกร่งขยับเข้ามาเรื่อยๆ “ฮาชิ…” เสียงเอ่ยลอดริมฝีปากออกมาอย่างแผ่วเบา หัวใจของเธอตอนนี้รู้สึกกลัวชายหนุ่มตรงหน้าไปแล้ว “ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก ไม่ต้องกลัว” เขาพูดพร้อมกับปรายตามองคนร่างเล็กที่ยืนตัวสั่นใกล้กับโซฟา “นั่งลงสิ ฉันแค่อยากผ่อนคลาย” ฮาชิพูดพลางหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ เวลานี้เขารู้ว่าตัวเองกำลังโกรธ จึงพยายามระงับอารมณ์นั้นไว้และบอกให้ตัวเองใจเย็นๆ ชายหนุ่มเอาหัวพิงเบาะโซฟาพร้อมกับหลุบเปลือกตาลงอย่างแผ่วเบา อลิซได้แต่ยืนมองการกระทำนั้นอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ “นายไม่สบายใจอะไรรึป่าว” อลิซพยายามควบคุมน้ำเสียงที่สั่นอยู่ให้เอ่ยออกไป ทั้งที่มือเริ่มสั่นและไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า “อื้ม” เขาพยักหน้าตอบขณะที่ยังหลับตาอยู่ มันบ่งบอกว่าฮาชิกำลังรู้สึกเหนื่อยและเครียดกับสิ่งที่เขายังไม่ได้พูดมันออกมา “วันนี้ฉันขอนอนห้องเธอนะ” เสียงทุ้มดังขึ้น ขณะที่ลืมตาขึ้นมาจ้องร่างเล็ก เขาไม่ได้รู้สึกอะไรที่เห็นเธอทำหน้าตกอกตกใจขนาดนั้น “นายบ้าไปแล้วหรอ? ห้องนายก็มี กลับไปนอนห้องของตัวเองสิ” เขาส่ายหน้าไปมาราวกับไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อกี้ “แต่ฉันอยากนอนห้องเธอ” กลิ่นน้ำหอมผสมแอลกอฮอล์ยังคละคลุ้งไปทั่วห้องเธอรู้สึกกดดันเหลือเกินที่ฮาชิพูดเอาแต่ใจแบบนี้ “นายบ้าไปแล้วจริงๆ นาย..” “ถ้าเธอยอม ฉันจะจ่ายค่าห้องให้ทุกเดือน” ข้อเสนอนั้นทำให้อลิซหยุดคิดไปพักใหญ่ ก่อนเขาจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง.. “ฉันไม่ไปนอนบนเตียงกับเธอหรอก แต่แค่เตรียมผ้าปูบนพื้นให้ฉันก็พอ” อลิซมองหน้าฮาชินิ่งเงียบเหมือนกำลังตัดสินใจในสิ่งที่เขากำลังเสนอให้ “งั้นก็ตามใจ แต่นายพูดเองนะว่าจะจ่ายค่าห้องให้ฉันทุกเดือน” “อื้ม ” “แล้ว…แล้วแฟนนาย..” เป็นครั้งแรกที่อลิซถามถึงเรื่องส่วนตัวของฮาชิ เพราะเธออยากรู้จริงๆ ถ้าเขายังคบกันอยู่แล้วมานอนในห้องของเธอ มันก็คงจะรู้สึกแปลกๆ “เฮ้ออ เรื่องนั้นแหละที่ฉันกำลังหนักใจ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเล่าให้ฟังทีหลัง วันนี้ฉันอยากพักผ่อน” คำพูดนั้นทำเอาคนได้ยินคิดมากอยู่ไม่น้อย มันยิ่งกระตุ้นความอยากรู้ให้เธอมากขึ้นไปอีก..