EP 16 - ได้เจอกันอีกอยู่ดี

ฮาชิย้ายออกมาอยู่คอนโดที่เพื่อนของเขาแนะนำให้เมื่อสามวันก่อน มันไกลจากที่มหาลัยและไกลจากที่บ้านของเขามาก ชายหนุ่มค่อนข้างสบายใจที่ได้ออกมาอยู่เงียบๆคนเดียว ไม่ต้องทนทำตามใจแม่เหมือนอยู่ในบ้านใหญ่ เขาทิ้งตัวเอนหลังลงบนโซฟา พลางนึกถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความคิดเดิมๆที่ผุดขึ้นมาจนรู้สึกปวดหนึบเพราะความเครียดจัด ฮาชิถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินออกไปสูดอากาศข้างนอกระเบียง ภายในชั้นที่เขาอยู่มันไม่ได้สูงมากนัก เป็นแค่คอนโดราคาถูกๆที่เขาเลือกมาแค่นั้น ครืด!! ครืด!!~ เสียงสายเรียกเข้ามันทำให้คนร่างใหญ่ละสายตาจากท้องฟ้าที่อยู่ริมระเบียง แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู แต่ชื่อนั้นมันกลับทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะกดรับสาย “มีอะไรครับแม่” “ตั้งใจจะย้ายออกไปจริงๆหรอ?!” “ผมอยากลองออกมาใช้ชีวิตคนเดียวดูครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง” “ในคอนโดราคาถูกแบบนั้นน่ะนะ” “นี่แม่ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าเลิกส่งคนมาตามผมซักที” ฮาชิพูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที เขาเอนตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหัวเสีย พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ตั้งแต่พ่อเสียไป แม่ก็เอาแต่เจ้ากี้เจ้าการกับเขาตลอด ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทั้งๆที่ธุรกิจที่บ้านก็มีคนรับช่วงต่อไปแล้วแท้ๆ ไหนจะเรื่องจับคู่หมั้นให้อีก ชายหนุ่มได้แต่นั่งถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางครั้งเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เพราะมันเจอแต่ปัญหาที่ตัวเขาไม่ได้ก่อ ฮาชิคิดในหัวว่าต้องหาอะไรซักอย่างเพื่อระบายอารมณ์ตอนนี้ ขณะนั้นปลายนิ้วแกร่งก็เลื่อนหาชื่อเพื่อนคนสนิทก่อนจะกดโทรออก โทร : อ๊อฟ “ไปคลับกันไหม จองโซน vip ให้กูหน่อย” (เห้ยชิ นี่มึงพูดจริงป่ะ มึงนี่นะจะเข้าคลับ) “เออกูพูดจริงๆ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน” (โอเคๆ ตามนั้นเพื่อน) คลับแห่งหนึ่ง อยู่ด้านบนสุดจะเป็นห้องวีไอพี ฮาชิมองลงมาข้างล่างพร้อมกับถือแก้วไวท์ราคาแพงยกขึ้นดื่มอย่างๆช้า เขาเห็นผู้คนด้านล่างที่กำลังบดเบียนกันเต้นอย่างเมามันส์ สำหรับเขาการได้ยืนดูอะไรแบบนี้มันก็ไม่เลวเหมือนกัน “กูแปลกใจนะที่จู่ๆมึงบอกอยากจะมาที่ร้าน” “อื้ม กูมีเรื่องเครียดนิดหน่อยว่ะอ๊อฟ” อ๊อฟคือเพื่อนสนิทในวัยเด็กที่รู้จักกันมานาน เขาเป็นเจ้าของคลับ และพ่อของเขากับพ่อฮาชิเคยทำธุรกิจด้วยกัน “เรื่องอะไรอีกวะ หรือว่าห้องที่กูหาให้ ลูกคุณหนูแบบมึงนอนไม่ได้” “ป่าว แม่หากูเจอแล้ว กูคงต้องย้ายออก” ฮาชิบอกด้วยน้ำเสียงกดดัน เขาไม่อยากให้แม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตเขาตอนนี้ เลยคิดว่าจะหนีออกไปอยู่คนเดียวสักพัก “มึงจะย้ายไปไหน” “ยังไม่รู้ มึงหาคนมาอยู่แทนกูหน่อยแล้วกัน” “เห้ย มึงอย่าพูดอะไรปุบปับแบบนั้นดิวะ มึงพึ่งย้ายเข้ามาอยู่วันนี้ แล้วจะย้ายออกพรุ่งนี้ มึงบ้าไปแล้วหรอ” อ๊อฟพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ เขารู้ว่าฮาชิเป็นแบบนี้ตั้งแต่ยังเด็ก อยู่บ้านใหญ่ก็มักจะทำอะไรตามใจแม่กับป้าอยู่บ่อยครั้ง แต่พอโตมากลับกลายเป็นอีกแบบ หลังจากขึ้นมหาลัย มันทำให้เขาเป็นคนที่เงียบขรึมและเดาความคิดได้ยาก แถมฮาชิก็แทบจะไม่เคยยิ้มเลย เขาจึงไม่รู้ว่าลึกๆแล้วเพื่อนชายของเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ “เอาเถอะ มึงหาคอนโดดีๆไว้ให้กูหน่อยแล้วกัน” ฮาชิพูดพร้อมกับนั่งเอนหลังลงบนโซฟา เขามองแก้วไวท์ในมือนิ่งเหมือนคนกำลังใช้ความคิดอยู่ “หึ นี่กูเป็นเบ๊มึงตั้งแต่เมื่อไหร่” “สรุปจะไม่ช่วย?” เขาพูดเสียงเข้มพลางเลิกคิ้ว และนั่นมันก็ทำให้อ๊อฟตอบตกลงอย่างง่ายดาย “เออ เดี๋ยวกูหาให้” อ๊อฟพูดพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นอีกครั้งที่เขาตัดสินใจช่วยเหลือฮาชิในยามที่ยากลำบาก เพราะตอนที่เขาไม่เหลืออะไรก็ได้เพื่อนชายคนนี้ช่วยเหลือครอบครัวของเขาไว้หลายอย่าง “ผู้หญิงที่แม่มึงหาให้ ก็ออกจะสวย กูไม่เข้าใจว่า..” “มึงหุบปากซะ!..” ฮาชิกำแก้วในมือแน่น แววตาแสดงความโกรธออกมาอย่างชัดเจน เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขาไม่อยากได้ยินหรือรับรู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวตัวเองอีก “เออๆ งั้นมึงก็ดื่มไปเลย กูไปเช็คแขกก่อน” อ๊อฟพูดจบก็ลุกขึ้นจากโซฟาก้าวเดินไปถึงหน้าประตู ก่อนจะหันหลังกลับมาพูดกับฮาชิ “อย่าดื่มหนักจนเมาล่ะ กูบอกทุกอย่างเพราะเป็นห่วง” ฮาชิพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเข้าใจแล้ว ก่อนประตูในห้องจะปิดลง ความเงียบสนิทในห้องที่มีแต่เสียงน้ำแข็งกระทบกับแก้วเหล้า ความเครียดตอนนี้มันเริ่มได้รับการปลดปล่อย เขายกแก้วขึ้นดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนรู้สึกว่าเริ่มเมา แต่ก็ยังครองสติตัวเองไว้ได้อยู่ 00.24 น. หลังจากดื่มเสร็จเขาก็รีบขับรถกลับคอนโด เพื่อจะไปเก็บของย้ายออก ในหัวตอนนี้..มันรู้สึกโล่งมากกว่าเมื่อตอนเย็นมาก แต่ก็มีแว๊บหนึ่งที่นึกถึงใบหน้าสวยหวานขึ้นมาอย่างดื้อๆ เวลาเที่ยงคืน..ฮาชิตวัดขาแกร่งลงจากรถ ก่อนจะตรงไปที่ลิฟต์ในคอนโด เขากดขึ้นไปบนชั้นห้า ซึ่งเป็นชั้นที่เขาพักอยู่ รอไม่นานลิฟต์ก็เปิดออก คนตัวใหญ่ก้าวขาเดินเข้าไปในลิฟต์อย่างมั่นคง แต่ใบหน้าหล่อยังแฝงไปด้วยความเย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม ถึงแอลกอฮอล์จะช่วยให้เขาลืมเรื่องพวกนั้นไปพักใหญ่ๆ แต่พอเริ่มสร่างเมามันก็วนกลับมาฉายภาพซ้ำอีกอยู่ดี ไม่นาน..ลิฟต์ก็เปิดออกอยู่ชั้นห้า ฮาชิรีบเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง ก่อนจะรีบหยิบลูกกุญแจในกระเป๋ามาไขเข้าห้อง ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เขายกดื่มไปหลายแก้ว มันทำให้ฮาชิรู้สึกเบลอและมองไม่เห็นช่องเสียบใส่กุญแจ จนมันกระเด็นหลุดมือฮาชิไปตกอยู่ที่พื้น เขากำลังจะก้มลงไปเก็บ ทว่า กลับมีมือเล็กยื่นไปหยิบกุญแจขึ้นมาก่อน และส่งมันให้กับเขา “นี่ค่ะกุญแจ..” ฮาชิเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กอย่างถนัด ดวงตาเขาเบิกกว้าง ก่อนจะเอ่ยปากพูดเสียงเบา “อะ..อลิซ..”