EP 15 - มีคนที่ชอบอยู่แล้ว

“จะให้ช่วยเรื่องอะไรหรอคะ?” อลิซเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะเธอกับพี่แป้งแทบจะไม่เคยได้คุยกันเลยที่มอ แต่จู่ๆเธอก็บอกจะให้ช่วย มันจึงทำให้อลิซรู้สึกแปลกใจ “คือ..พี่ชอบลีโอน่ะ อยากเธอช่วยพี่ได้อยู่กับลีโอสองต่อสองหน่อยได้ไหม ช่วงนี้เห็นเธออยู่กับเขาบ่อยๆ” แป้งพูดพร้อมกับมองหน้าอลิซนิ่ง เธออยากรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีปฏิกิริยายังไง เมื่อรู้ว่าเธอชอบลีโอและกำลังจะสารภาพรักกับเขา แต่อลิซกลับนิ่งเฉย มันแสดงให้เห็นว่า เธอไม่ได้คิดอะไรกับลีโอจริงๆ “ปกติพี่แป้งก็สนิทกับพี่ลีโออยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ ทำไมถึง..” แต่นั่นมันก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกหายสงสัย เพราะอลิซก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทั้งๆที่รุ่นพี่และลีโอดูสนิทกันมากแท้ๆ ทำไม่ถึงหันมาขอความช่วยเหลือจากอลิซ “เรื่องนั้นมันก็นะ บางครั้งก็มีงอนๆกันบ้าง” แป้งจงใจพูดโกหก เธอรู้อยู่เต็มอกว่าลีโอชอบอลิซมาก นั่นแหละมันคือหนึ่งในแผนการของเธอที่จะทำให้อลิซอยู่ห่างจากคนที่เธอชอบแล้วหันกลับมาช่วยเหลือเธอแทน “อ่อ..อย่างนี้เอง” อลิซเริ่มจะเข้าใจอะไรขึ้นมาง่ายๆ เธอคิดว่านี่คงจะเป็นเหตุผลที่ลีโอเข้ามาอยู่ใกล้ๆกับเธอ เพียงเพราะเขาอยากให้ช่วยหรือเปล่า แต่แค่ไม่กล้าเอ่ยปากบอกตรงๆ จึงพยายามที่จะตีสนิทกับเธอ “แล้วเธอล่ะ คิดยังไงกับลีโอ” แป้งถามพลางจ้องหน้าต้องการคำตอบ “คิดว่าเขาเป็นแค่รุ่นพี่คนหนึ่งค่ะ” อลิซบอกแบบตรงไปตรงมา เพราะสำหรับเธอแล้ว ลีโอก็เหมือนรุ่นพี่คนอื่นๆที่เธอให้ความเคารพนับถือ “งั้นก็ดีแล้วแหละ สรุปจะช่วยใช่ไหม” “ถ้ามีโอกาสเดี๋ยวอลิซจะหาจังหวะให้ได้อยู่ด้วยนะคะ” “โอเค ฉันจะรอ” คอนโด อลิซกลับมาถึงห้องเหนื่อยๆ เธอก็รีบทิ้งตังลงบนที่นอนแล้วหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า เพื่อจะเช็คว่าใครส่งข้อความมาหาบ้าง แชต : กลุ่ม ทราย : ฉันเห็นเธออยู่ในห้องสมุดกับพี่ลีโอ ไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ คิคิ ขนม : ว่าแล้วเชียว ฉันบอกแล้วว่าลีโอชอบอลิซ ไม่มีใครเชื่อ น้ำหวาน : ฉันว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนขำ อลิซกดอ่านข้อความแล้วได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป อลิซ : พวกเธอเข้าใจผิดแล้วย่ะ พี่ลีโอชอบพี่แป้งและพี่แป้งก็ชอบพี่ลีโอ ฉันพึ่งฟังจากปากเขามาวันนี้เอง ขนม : ห๊า! เฟคนิวส์ชัดๆ เธอได้ยินมาจากไหน อลิซ : ก็พี่แป้งเป็นคนบอกฉันเมื่อตอนเย็น ทราย : แต่พี่ลีโอไม่ได้บอกใช่ไหม อลิซ : ก็ใช่ ขนม : นั่นไง อย่าฟังความฝ่ายเดียวสิอลิซ ฉันมั่นใจล้านเปอร์เซ็นว่าเขาชอบเธอ น้ำหวาน : ฉันก็คิดแบบนั้น ดูสายตาที่พี่เขาจ้องอลิซสิ หลงไม่ไหววว Read.. อลิซนั่งอ่านข้อความที่เพื่อนส่งมา ก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ข้อความที่เพื่อนพิมพ์มามันทำให้อลิซรู้สึกตัว แต่ก็ยังไม่ปักใจเชื่อในสิ่งที่เพื่อนๆบอกอยู่ดี เพราะถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง เธอก็คงจะรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย คืนนี้ทั้งคืน อลิซแทบจะนอนไม่หลับเลย หญิงสาวเอาแต่คิดวนๆกับเรื่องของลีโอ และเรื่องของฮาชิที่เป็นภาพในความทรงจำและฉายซ้ำๆอยู่ในหัว ดูเหมือนว่าเรื่องราวพวกนี้จะบีบรัดหัวใจเธออยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะเรื่องของฮาชิ มหาลัย “ทำไมมานั่งกินข้าวคนเดียวล่ะครับ เพื่อนไปไหนหมด” “วันนี้เราแยกกันเรียนค่ะพี่ลีโอ” อลิซหันมามองหน้าชายหนุ่มที่กำลังรีบเข้ามานั่งข้างๆเธอ หญิงสาวรู้สึกเกร็งเล็กน้อยให้กับการกระทำของเขา “พี่ซื้อขนมมาฝาก แบ่งให้เพื่อนด้วยนะ” เขายื่นถุงขนมให้ ก่อนจะเอามือขึ้นยันคางแล้วจ้องมองใบหน้าสวยหวานของเธออย่างไม่วางสายตา “ขอบคุณค่ะ” อลิซรับมาด้วยความเกรงใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่ในเสี้ยววินาทีกลับนึกถึงตอนที่เพื่อนบอกในแชตว่าลีโอชอบเธอ หญิงสาวรีบสลัดความคิดนั้นออกจากหัว ตอนนี้เธออยากจะช่วยเหลือรุ่นพี่ให้สมหวังมากกว่า ขณะนั้นเอง…พี่แป้งก็เดินมาพอดี.. “ดูมีความสุขกันจังเลยนะ” เธอพูดแกมประชดจนทำให้อลิซหันมามองตามเสียง “เอ้าแป้ง ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนยัง” ลีโอพูดพลางก้มมองนาฬิการาคาแพง แล้วก็เห็นว่ายังไม่ถึงเวลา “ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” เธอพูดเสียงเรียบพลางมองหน้าไปหาอลิซเป็นการส่งสัญญาณว่าให้ออกไปจากตรงนี้ “เรื่องอะไรวะ” “เอ่อ พี่ลีโอ พี่แป้ง งั้นอลิซขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับเก็บกระเป๋าออกไปจากตรงนั้นทันที “ดะ เดี๋ยว สิ” ลีโอตั้งใจจะห้ามไว้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆและหันมาคุยกับเพื่อนสาวต่อ “สรุปเรื่องอะไร ว่ามาสิ” “กูว่าเราไปคุยกันที่อื่นดีกว่านะ ตรงนี้คนเยอะ” “เอ้า อะไรของมึงเนี้ย” ลีโอยังไม่ได้คำตอบก็โดนแป้งกระชากแขนให้เดินออกจากโรงอาหาร เขาได้แต่ทำหน้างงๆแต่ก็ยอมเดินตามเธอไปเพราะอยากรู้สิ่งที่เธอบอกว่าจะคุยด้วย “พูดมาได้รึยังล่ะ ไม่มีใครแล้ว” ลีโอมองหน้าเพื่อนนิ่ง แต่แป้งกลับหลบสายตาที่เขากำลังจ้องมองมา บวกกับมือเล็กที่บีบเข้าหากันแน่น สั่นเทาไปด้วยหลายอารมณ์ เธอไม่ชอบที่ลีโอใกล้ชิดกับอลิซ และมันถึงเวลาที่ต้องบอกเขาซักที “กูชอบมึง” “……..” ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมาจากปากของลีโล มีแต่ความนิ่งเงียบและแววตาที่เต็มไปด้วยความแปลกประหลาดใจ เขากำลังช็อกกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน “กูชอบมึงมานานแล้ว เมื่อไหร่มึงจะรู้ตัวซักที กูไม่เคยชอบเวลาที่เห็นมึงไปใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่น” “นี่มึง…” ชายหนุ่มจ้องเพื่อนสาวนิ่ง เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อ ตลอดเวลาที่ผ่านมา..แป้งเป็นเพื่อนที่ดีและช่วยเหลือเขามาตลอด “เออแบบที่มึงคิดนั่นแหละ” แป้งตอบกลับด้วยสีหน้าเป็นกังวล หัวใจเต้นรัวอยู่ข้างในแทบจะทะลุออกมา “เฮ้ออออ!” ลีโอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาได้แต่ยืนอึ้งกับสิ่งที่แป้งพูด ชายหนุ่มคิดว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทกับเธอมาตลอด และเขาไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับแป้งแม้แต่ครั้งเดียว “คือกูไม่รู้หรอกนะว่ามันตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มึงชอบกู แต่..คือกู..กูมีคนที่ชอบอยู่แล้วว่ะ” “อลิซใช่ไหม?!” “มึงรู้..” “อื้มม กูเข้าใจ ถึงมันจะเจ็บปวดก็เถอะ” เธอพูดปากสั่นจ้องร่างใหญ่อย่างนิ่งเงียบ ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันทำให้รู้ว่าแป้งคิดกับเขาแค่เพียงฝ่ายเดียว “แป้ง…” ลีโอพยายามจะพูดปลอบ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง เขากลับรู้สึกผิดอยู่ลึกๆในใจซะมากกว่า “มึงไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ลืมมันไปเถอะเรื่องของวันนี้” เธอพูดพลางพยายามก้าวขาถอยหนี ในใจตอนนี้มันสั่นแทบจะก้าวขาไม่ออก “ไม่ต้องตามมานะ…” น้ำตาเธอเอ่อล้นอยู่เต็มเบ้า ก่อนจะรีบเดินหนีด้วยหัวใจที่เจ็บปวด พอได้ยินลีโอพูดออกมาตรงๆเธอก็ยอมรับมันได้ ต่อให้หัวใจต้องแตกสลายก็ตาม บางครั้งเราก็รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่แค่อยากได้ยินความจริงจากปากเขา