“มียาพาราไหม”

ตอนนี้มีนานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอย่างหมดสภาพ ร่างเล็กจมลงไปกับที่นอนนุ่มราวกับปล่อยให้ความเหนื่อยล้าทั้งวันค่อย ๆ ไหลออกจากตัว เส้นผมยาวกระจายอยู่บนหมอน สีหน้าดูอ่อนแรงแต่แฝงความหงุดหงิดเล็ก ๆ ที่ยังค้างอยู่ในใจ เธอเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล… ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูก ต้องบอกว่าเพิ่งกลับมาจากร้านบะหมี่ที่เธอไม่ได้ลงไปกินอะไรเลย มีเพียงธาดาที่ลงไปนั่งกินอย่างหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอนั่งรออยู่ในรถเหมือนเด็กดื้อคนหนึ่ง ตอนนั้นเธอมัวแต่ตั้งทิฐิ แต่พอกลับมาถึงห้อง ความรู้สึกอีกแบบกลับค่อย ๆ เข้ามาแทน ความหิว มีนายกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องตัวเองวนไปมาอย่างหมดแรง ท้องที่เคยนิ่งกลับเริ่มร้องประท้วงเบา ๆ “มาหิวอะไรตอนนี้…” เธอบ่นกับตัวเองเสียงแผ่ว “รู้งี้ลงไปกินบะหมี่ก็จบ” หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่เต็มใจนัก ฝ่าเท้าเปล่าสัมผัสพื้นห้องที่เย็นเล็กน้อยขณะเดินออกไปยังโซนครัว แสงไฟในห้