มีนายังไม่ทันได้ตั้งสติหรือคิดอะไรต่อ ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงของธาดาก้าวออกมาพร้อมกลิ่นไอน้ำอุ่นที่ลอยตามออกมาด้วย
ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวถูกพันรอบเอวอย่างลวก ๆ หยดน้ำเกาะอยู่ตามแผงอกกว้างและหัวไหล่เป็นประกาย ผมสีเข้มเปียกชื้นแนบลงมาที่หน้าผากเล็กน้อย ทำให้ภาพตรงหน้าดูทั้งยุ่งเหยิงและดึงสายตาอย่างไม่ตั้งใจ
มีนาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที ความหงุดหงิดจากทั้งวันเหมือนถูกรวมเข้ามาอยู่ในคำถามเดียว
“ไหนบอกปวดหัว ลุกไม่ไหวไง” เธอพูดออกไปตรง ๆ สายตามองเขาอย่างไม่หลบ
ธาดาทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง ก่อนจะยักไหล่สบาย ๆ “บอก? บอกตอนไหน จำไม่ได้” น้ำเสียงเรียบสนิทจนเหมือนกำลังแกล้งไม่รู้เรื่องอย่างจงใจ
คำตอบนั้นทำให้มีนาหน้าตึงขึ้นทันที เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด จึงหยิบแผงยาพาราที่ถือมาด้วยโยนลงไปบนเตียงอย่างแรงพอให้เกิดเส
