“พี่หายไปไหนมา”

“แอบมองผู้ชายแต่งตัว ระวังจะเป็นตากุ้งยิงนะ” เสียงของธาดาเอ่ยขึ้นแฝงรอยแซว ขณะมือยังคงเสียบปลั๊กไดร์เป่าผมอย่างไม่รีบร้อน มีนาสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว เธอรีบเบือนสายตาหนี แต่จังหวะนั้นก็ช้าเกินไปแล้ว “บะ…บ้า ใครเขาแอบมองกัน…” เสียงตอบกลับของเธอเร็วและติดขัดเล็กน้อย ราวกับพยายามกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง เธอก้มหน้าลงนิดหนึ่ง ก่อนจะพึมพำต่อด้วยน้ำเสียงเบากว่าเดิม “…ตั้งใจมองต่างหาก” ประโยคสุดท้ายเบาแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบในห้อง แต่กลับชัดพอให้คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยิน ธาดาชะงักมือไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นธาดาก็เอื้อมมือมาจับพนักเก้าอี้ ก่อนจะหมุนให้มีนาหันหน้าเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ เสียงมอเตอร์ของไดร์เป่าผมดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบในห้อง ลมอุ่นพัดผ่านเส้นผมเปียกของเธออย่างสม่ำเสมอ นิ้วของเ