“บริสุทธิ์ใจบ้าอะไร ไม่เห็นจะมาง้อ” มีนาบ่นพึมพำเบา ๆ แต่ก็ชัดพอให้คนตรงหน้าได้ยินครบทุกคำ
ธาดายิ้มมุมปากทันที แววตาแฝงความเอ็นดูอย่างไม่ปิดบัง
“ก็นี่ไง พี่กำลังง้อเธออยู่”
“ง้อบ้าอะไร” เธอสวนกลับทันที คิ้วขมวดเล็กน้อย “ถ้าหนูไม่มาฝึกงานที่นี่ พี่จะได้ง้อหนูไหม”
ธาดานิ่งไปเสี้ยววินาที แต่สายตายังมองเธอไม่หลบ
“ยังไงก็ได้ง้อ” เขาตอบช้า ๆ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “เพราะพี่ยอมลงทุนแบกหน้าไปขอทุนให้เธอทำงานที่นี่หลังฝึกงานจบเลยนะ”
ประโยคนั้นทำให้มีนาชะงักทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเงียบตกลงมาเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ
ตอนที่เธอยื่นเอกสารฝึกงาน ทางมหาลัยบอกว่าเธอมีสิทธิ์ได้ทุน ถ้าเลือกฝึกที่โรงพยาบาลนี้ ตอนนั้นเธอยื่นไว้สองที่ คือ ที่นี่…กับอีกที่หนึ่งที่ชลบุรี ซึ่งเป็นที่ที่แม่ของเธออยากให้ไป
แต่สุดท้าย เธอกลับเลือกที่นี่
