“อยากหยุด”

หลังจากที่เขาเดินออกจากห้องไป ทั้งห้องก็เหมือนพร้อมใจกันถอนหายใจเฮือกใหญ่โดยไม่ได้นัดหมาย เสียงเก้าอี้ครูดพื้น เสียงกระเป๋าถูกปิดดังระงมขึ้นมาพร้อมกัน บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่คลายตัวลงทันที “แม่งงง…” ขนมพึมพำเสียงเบาแต่ชัดพอให้มีนาได้ยิน “อาจารย์ธาดาแม่งดุฉิบหาย ไม่กล้าสอบตกวิชาเขาเลย” มีนาเหลือบมองเพื่อนข้าง ๆ เล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบทันที ขนมยังพูดต่อ “แบบ…กดดันอ่ะ แต่ก็สอนดีนะ ยอมรับเลย ฟังแล้วเข้าใจจริง” มีนาก้มเก็บสมุดช้า ๆ ใจเธอยังไม่กลับมาเป็นปกติ “อืม” เธอตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ “แกก็ว่าใช่ไหม” ขนมหันมามอง “ตอนเขาพูดว่า ‘ยังไม่มีใครเป็นแพทย์ที่ดีได้’ นี่ฉันเหมือนโดนตบหน้าเลย” มีนาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากพยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วยกับขนม ก่อนจะมองเพื่อนที่กำลังเก็บของอย่างรีบร้อน เพราะคลาสบ่ายเธอลาไปดูแลยาย “แล้วนี่จะไปเลยไหม?” มีนาถามเรียบ ๆ “ก็ไปเลยแหละ เยี่ยมยายเสร็จมีงานต่ออีก” ขนม