ปัง!
เสียงปิดประตูรถฝั่งคนขับดังขึ้นทันทีที่ธาดาขึ้นมานั่งประจำที่บนรถ ภายในรถเงียบลงในทันที มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบา ๆ และเสียงรถที่วิ่งผ่านไปมาบนถนนด้านนอก
ธาดาหันหน้าไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งข้าง ๆ
มีนานั่งกอดอกแน่น ร่างเล็กเอนพิงเบาะ สายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตั้งใจ ราวกับทิวถนนยามค่ำคืนด้านนอกสำคัญกว่าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
ใบหน้าของเธอนิ่งสนิท ไม่พูด ไม่หันมาสบตาเขาแม้แต่น้อย ท่าทางแบบนั้นทำให้บรรยากาศในรถยิ่งอึดอัดขึ้นไปอีก
ธาดามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่แขนที่กอดอกแน่นไปจนถึงใบหน้าด้านข้างที่ตั้งใจเมินเขาอย่างชัดเจน
ไม่ต้องให้ใครบอก เขาก็รู้ดีว่าเด็กข้าง ๆ กำลังงอนอยู่
ธาดามองท่าทางของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
“แบบนี้งอน?”
น้ำเสียงของเขาเหมือนถามเล่น ๆ แต่สีหน้าของชายหนุ่มยังคงนิ่งเหมือนเดิม ดวงตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างของเธอ
มีนายังคงกอดอก
