“กินข้าว”

วันต่อมา… “เลิกคลาสครับ!” เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์หมอธาดาดังขึ้นเรียบ ๆ ตามสไตล์เดิม ก่อนที่เขาจะปิดแฟ้มเอกสารลงอย่างไม่รีบร้อน นักศึกษาหลายคนเริ่มขยับตัว เก็บสมุด เก็บแท็บเล็ต เสียงพูดคุยค่อย ๆ ดังขึ้นแทนความเงียบในชั่วโมงเรียน ธาดาเงยหน้าขึ้นมองไปทั่วห้องตามปกติ สายตาคมกวาดผ่านนักศึกษาทีละคนอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วก็มาหยุดอยู่ที่เธอ มีนา… มีนาเห็นสายตาของเขาที่มองมาจากหน้าห้องแล้วก็เข้าใจทันที เมื่อคืนเขาพูดไว้ชัดเจน พักเที่ยงให้ไปหา ตอนนี้ถึงเวลาพักแล้ว เหลือแค่เธอจะหาทางไปห้องพักอาจารย์โดยไม่ให้ขนมตามไปด้วย เธอสูดลมหายใจเบา ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ขนม เราไปห้องพักอาจารย์นะ มีข้อมูลที่สงสัย อยากไปถามเพิ่มนิดนึง” น้ำเสียงของเธอนิ่งเป็นปกติ ไม่มีแววลุกลี้ลุกลน “เอาดิ เดี๋ยวฉันพาไป” ขนมตอบทันทีอย่างคนพร้อมเดิน หัวใจมีนากระตุกวูบ “ไม่ต้อง!” คำตอบหลุดออกไปเร็วกว่า