“จุดเริ่มต้น”

- ผับ NIGHT SHIFT - เสียงเบสหนัก ๆ กระแทกผนังจนพื้นแทบสั่น แสงไฟสีม่วงสลับแดงกวาดผ่านใบหน้าคนเมาไปมา มีนายืนเซอยู่ข้างบาร์ แก้มแดงจัดเพราะดื่มแรงเกินกว่าที่ตั้งใจไว้ มือสกปรกของผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งยึดแขนเธอไว้แน่นจนเจ็บ กลิ่นเหล้าราคาถูกผสมกลิ่นเหงื่อจากร่างเขาทำให้เธออยากอ้วกมากกว่าสะบัดตัวหนี “บอกให้ปล่อยไงวะ… ไอบ้า!” มีนาตะโกนเสียงยาน ใบหน้าเบลอ ๆ เหลือบขึ้นมองคนตรงหน้ายังไม่ชัดด้วยซ้ำ แต่ความรำคาญและความกลัวเริ่มกัดกินในอก ชายคนนั้นยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตามองเธอเหมือนเหยื่อกำลังดิ้นหนี “ปากดีจริงนะเรา…” เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อน ๆ เป่าริมหู “ลองไปปากดี… ในห้องพี่ดูไหม หืม?” มีนาขนลุกซู่ ไม่ใช่เพราะเขาทำให้หวั่นไหว แต่เพราะความสกปรกในน้ำเสียงของเขามันน่าขยะแขยงจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “ปล่อย!!” เธอสะบัดแขนเต็มแรง แต่เมาเกินควบคุมตัวเอง ทำให้ล้มเซพิงบาร์แทน “เอ้า ๆ ใจร้อนอะไรนักหนา” เขาเลื่อนมือมากดเอวเธอไว้ราวกับจะไม่ให้วิ่งหนี “จะยอมปล่อยก็ต่อเมื่อ… ดื่มแก้วนี้หมด” ชายคนนั้นยื่นแก้วเหล้าที่ใส่อะไรบางอย่างจนฟองเล็ก ๆ ลอยขึ้น “ดื่มแล้วพี่จะยอมปล่อยดี ๆ” “ไม่กินโว้ยยย…” มีนาหันหน้าหนีทันที น้ำเสียงฟังเหมือนจะร้องไห้มากกว่าด่า เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงต่ำลึกจนชวนขนลุก มือที่กุมเอวเธอเลื่อนขึ้นสูงอย่างจงใจลวนลาม “ไม่กินก็ไม่ปล่อยกลับนะ…” น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นเต็มไปด้วยการคุกคามแฝงรอยยิ้มเจือสกปรก มีนาหายใจแรงเพราะทั้งเมา ทั้งเหนื่อยจะสู้ เธอกำหมัดแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด “เออ ๆ … เอามาก็ได้ จะได้จบ ๆ ไปซะที” เธอคว้าแก้วจากมือเขาแบบกระชาก ไม่สนใจแม้แต่ว่ามันหกเลอะมือ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนแสบจมูก แต่มีนาก็กระดกเข้าไปรวดเดียวจนหมด แทบไม่ได้รู้รสอะไรทั้งนั้น คอแสบร้อนวาบ ความเมาหนักกว่าเดิมถาโถมเข้ามาทันที เธอยัดแก้วคืนใส่มือชายคนนั้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินเซออกมาให้เร็วที่สุด เท่าที่ขาจะพาไปได้ แต่เสียงด้านหลังยังคงดังตามมาอย่างน่ารำคาญ “โอ๊ยย เก่งจังเลยน้อง!” “หมดแก้วด้วยว่ะ ฮ่าๆๆ” “แบบนี้แหละ พี่ชอบ…” เสียงหัวเราะต่ำ ๆ และคำแซวลวนลามดังไล่หลัง เธอเดินหนีมาแบบที่หัวเริ่มหมุน โลกเริ่มเอียงจนต้องจับผนังประคองตัว มีนากัดริมฝีปากพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง แต่ทุกอย่างรอบตัวเริ่มหมุนเร็วยิ่งกว่าเดิม แสงไฟในผับวูบวาบจนทำให้หัวเธอเต้นตุบ ๆ ลมหายใจขาดห้วง ร้อนผ่าวไปทั้งร่างเหมือนมีคนเอาไฟมาเผาใต้ผิว เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผาก พยายามพิงผนังเพื่อให้ตัวเองมั่นคง แต่… พรึ่บ! ร่างของเธอเซจะล้มลงก่อนแขนแข็งแรงคู่หนึ่งจะคว้าเอวเธอไว้ทัน “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงทุ้ม…นิ่ง…เรียบจนขนลุกดังขึ้นเหนือศีรษะเธอ เสียงนั้นต่างจากทุกเสียงในผับ มันมั่นคง เย็น และหนักแน่นเหมือนคนที่ไม่เคยตื่นตระหนกกับอะไรทั้งนั้น มีนาพยายามเงยหน้าขึ้น แต่ดวงตาเธอพร่าเกินกว่าจะมองเห็นใบหน้าเขาชัด “ฉัน… ฉันร้อน…” เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก นิ้วมือกำเสื้อเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว “ร้อนมาก… ช่วยด้วย…” ลมหายใจของเธอรัวถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่มือของผู้ชายคนนั้นเลื่อนมาจับข้อมือเธออย่างมั่นคง ตรวจดูชีพจรแบบคนที่ “คุ้นเคยการตรวจคนไข้” จู่ ๆ น้ำเสียงเขาก็เปลี่ยนต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย นิ่ง… แต่แฝงความจริงจังชัดเจน “คุณเผลอกินอะไรไปหรือเปล่า?” เสียงทุ้มเรียบยังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่แฝงความกังวลลึก ๆ แบบคนที่รู้ทันอาการทุกอย่าง มีนาส่ายหน้าอ่อนแรง ต้องใช้แรงทั้งหมดแค่จะพยักหน้าหรือพูดให้เป็นประโยค ตอนนี้สมองของเธอทำงานช้าลง เหมือนถูกคลุมด้วยหมอกหนา เต็มไปด้วยความร้อนที่ค่อย ๆ ไหลเวียนไปตามเส้นเลือด ไม่ใช่แค่ร้อน แต่ ร้อนผิดปกติ เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เหมือนพยายามสู้กับความรู้สึกที่กำลังเพิ่มขึ้นจนควบคุมไม่ได้ หน้าอกสะท้อนหายใจแรงขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งเดียวที่สมองเธอนึกออกตอนนี้… ไม่ใช่คำตอบของเขา แต่เป็นความต้องการบางอย่างที่พุ่งขึ้นมาแบบเฉียบพลันจนเธอเริ่มกลัวตัวเอง เธอรู้สึกได้ถึงความชื้นอุ่น ๆ ไหลซึมออกมาระหว่างขาอย่างช้า ๆ จนต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความอายและความแข็งทื่อของอารมณ์แปลกประหลาดที่ไม่ควรเกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เมา ไม่ใช่แค่ร้อน เธอกำลัง “ต้องการ” แบบควบคุมไม่ได้ มือสั่น ๆ ของมีนาเผลอกำเสื้อเขาแน่นขึ้น ราวกับร่างกายกำลังขอความช่วยเหลือเองโดยที่สมองสั่งไม่ได้ ดวงตาเธอพร่าและสั่นระริก เสียงเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความทรมานที่ซ่อนความต้องการที่ไม่ควรให้ใครเห็น “…ฉันไม่ไหว… ร้อน… แบบนี้มัน… ไม่ปกติ…” เสียงของมีนาแผ่วสั่น ราวกับคนกำลังจมน้ำในอารมณ์ที่ตัวเองไม่คุ้นเคย จนสติแทบหลุดลอย ชายคนนั้นก้มลงมองเธอ ดวงตาคมนิ่งที่ยากจะอ่านอารมณ์ ก่อนเขาจะเอ่ยช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ให้ผมช่วยคุณไหม?” มีนาไม่คิด ไม่ไตร่ตรอง ร่างกายของเธอขอความช่วยเหลือแทนปากไปแล้ว เธอกำเสื้อเขาแน่นจนมือสั่น “ช่วยด้วย…” เสียงเธอแทบไม่เหลือแรง เป็นเพียงเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความทรมานและความต้องการประหลาดที่ไม่ควรเกิดขึ้น ทันทีที่คำว่า ช่วยด้วย หลุดออกจากปาก พรึ่บ! ร่างของเธอก็ถูกอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย แขนแข็งแรงของเขาประคองเธอในท่าเจ้าสาว มีนาแทบไม่มีแรงต่อต้าน ได้แค่ซุกหน้ากับอกเขาอย่างอ่อนแรง ขณะที่เสียงดนตรี ผับ และผู้คนค่อย ๆ เลือนหายไปด้านหลัง ไม่รู้ว่าเขาพาเธอไปไหน เสียงรองเท้ากระทบพื้นทางเดิน ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเสื้อเขา ทุกอย่างพร่าเลือนจนแทบจับต้นชนปลายไม่ได้ จู่ ๆ โลกก็พลิกคว่ำ ตุ้บ! ร่างเธอถูกโยนลงบนที่นอน แรงพอให้เธอเด้งเล็กน้อย แต่ไม่ถึงขั้นเจ็บ มีนาอ้าปากหอบ หัวหมุนจนต้องยกมือขึ้นกดหน้าผาก เสียงประตูปิดลงช้า ๆ ตามด้วยฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาใกล้ เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงหน้า แม้ดวงตาจะพร่า แม้สติกำลังจะดับเป็นช่วง ๆ แต่ความนิ่งของเขามันชัดเจนราวกับเคยรู้จักมาก่อน ชายร่างใหญ่ยืนเหนือเตียง เงาของเขาทาบทับลงมาบนตัวเธอ แล้วเสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง หนักแน่นชัดเจนจนหัวใจเธอสั่นวาบ “มีโรคอะไรหรือเปล่า?” น้ำเสียงของเขานิ่งจนเย็นเยียบ ราวกับไม่รู้สึกถึงความร้อนเร่าที่กำลังเผาไหม้ร่างของเธอเลย มีนาขมวดคิ้ว หลุดคำพูดอย่างหงุดหงิดและอ่อนล้า “นี่มันใช่เวลามาถามไหม… ฮือ… ฉันจะไม่ไหวอยู่แล้วนะ~” เขายังคงไม่ไหวเอน สายตาคมตรวจร่างเธอเหมือนกำลังประเมินอาการคนไข้ “ผมก็ต้องแน่ใจก่อน ว่าผมจะไม่เสี่ยงอะไร…จากคนแปลกหน้า” มีนาหายใจถี่ขึ้น กำผ้าปูที่นอนไว้แน่น เธอพยายามจับสติ แต่ยิ่งต่อต้าน อาการก็ยิ่งรุนแรงขึ้น “ฉันไม่มีโรคอะไร…” เธอเสียงสั่น “ฉันตรวจสุขภาพทุกปี… เพราะงั้น… ช่วยฉันก่อน… ฉันไม่ไหวจริง ๆ …” ชายตรงหน้านั้นเงียบไปเสี้ยววินาที ไม่ใช่ความลังเล แต่เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่างที่อาจเกินกว่าหน้าที่ของคนธรรมดา สุดท้ายเขาก้มลงต่ำกว่าเดิม ดวงตาคมสบกับเธอเต็ม ๆ “ถ้าคุณยืนยันแบบนั้น…” น้ำเสียงทุ้มต่ำลงอย่างอันตราย “ผมก็จะช่วยคุณ อย่างสุดความสามารถ”