ตอนที่ 7 ปั่นหัวมา ก็ปั่นกลับสิ

ตอนที่ 7  ปั่นหัวมา ก็ปั่นกลับสิ บรื้น! ทว่าเสียงรถยนต์ของชลธารที่แล่นเข้ามาจอดในบ้านดั่งเสียงสวรรค์ล่ม ทำเอาทั้งคู่ชะงักกึก “เฮ้อ... อุตส่าห์กลับบ้านไวละนะ พ่อดันกลับมาไวกว่าอีก” ลูกเลี้ยงสบถอุบอิบอย่างหัวเสีย เขาจำใจยัดดุ้นเอ็นที่เริ่มจะอ่อนตัวลงกลับเข้าไปในกางเกงนักศึกษาอย่างลนลาน ส่วนวรรณาก็เลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกเมื่อรู้ว่าผัวกลับมาถึงบ้านแล้ว เธอกระโดดถอยห่างรีบรุดไปล้างหน้าล้างตาเพื่อลบหลักฐานคาวราคีออกให้เร็วที่สุด ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ชลธีร์ยังไม่วายโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของแม่เลี้ยงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำให้เธอวูบวาบไปทั้งตัว “ไว้มาต่อกันวันหลัง เธอโม้กxxxโคตรเก่งเลย” คำว่าเธอที่เขาจงใจใช้เรียกมันเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ชลธีร์รู้ดีว่าการเรียกเธอแบบนี้มันปลุกอารมณ์ดิบในตัวเขาและเธอได้ดีแค่ไหน เขาเดินออกจากห้องไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทิ้งให้วรรณายืนพิงอ่างล้างหน้าหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นโครมครามพยายามปรับอารมณ์รับมือกับสามีที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าบ้านมาอีกไม่กี่นาทีนี้ *** “ที่รัก... เดี๋ยวคุณช่วยจัดกระเป๋าให้ผมทีนะครับ เอาสักสามสี่วัน” ชลธารเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารเช้าในเช้าวันหนึ่ง คำพูดเรียบง่ายของสามีกลับทำให้หัวใจของวรรณาเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ เธอลอบมองไปยังชลธีร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม และพบว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาคมกริบคู่นั้นสื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งช่วงท้องและกึ่งกลางกายอย่างประหลาด “คุณจะไปที่ไหนคะ... ณาจะได้เตรียมชุดให้ถูก” เธอถามพร้อมรอยยิ้มหวานที่ใช้ปกปิดความตื่นเต้น “หัวหินน่ะ นัดลูกค้าไว้... จริงสิ คุณกับเจ้าธีอยากไปด้วยไหม? ผมจะได้จองห้องพิเศษให้” ชลธารเอ่ยชวนอย่างใจดี วรรณาเหลือบมองลูกเลี้ยงแวบหนึ่งก่อนจะตอบ “ไม่ไปดีกว่าค่ะ ช่วงนี้แดดร้อน ณาไม่อยากผิวเสีย” “แล้วแกล่ะเจ้าธี?” คนพ่อหันไปถามลูกชายบ้าง “อยากไปนะครับพ่อ... แต่พอดีผมมีรายงานต้องทำกับเพื่อนนี่สิ ไปไม่ได้จริง ๆ” ชลธีร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มนิด ๆ ที่มีเพียงวรรณาเท่านั้นที่มองความหมายออก ในค่ำคืนสุดท้ายก่อนการเดินทาง บนเตียงกว้างของสามีภรรยาที่อายุต่างกัน ร่างเปลือยเปล่าของวรรณานอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของชลธารหลังจากเพิ่งเสร็จสมจากบทรักอันเร่าร้อนไปไม่นาน “เสียดายจังที่คุณไม่ได้ไปด้วย...” ชลธารพึมพำพลางจูบไหล่เนียน “เสียดายทำไมคะ แค่ไม่กี่วันเอง” วรรณาว่าพลางใช้มือเรียวลูบไล้แผงอกแกร่งของสามี แต่ในใจกลับอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบกับมัดกล้ามที่สดใหม่กว่าของชลธีร์ ความคิดนั้นทำให้เธอใจสั่นทุกครั้งที่เผลอไผล “ผมอยากเห็นคุณในชุดว่ายน้ำ... อยากรู้ว่ามันจะน่า ‘เอา’ ขนาดไหน” เสียงกระเส่าที่ข้างหูทำเอาเมียสาวหน้าร้อนผ่าว “แล้วตอนนี้... ไม่น่าเอาเหรอคะ?” เธอถามเสียงออดอ้อนพลางขยับเนินเนื้อเข้าถูไถกับต้นขาของเขาอย่างจงใจ ปลุกเร้าให้ชลธารที่เพิ่งอ่อนตัวกลับมาคึกคักอีกครั้งในทันที “น่าเอาครับ... คุณน่าเอาตลอดเวลา” บทรักรอบที่สองบรรเลงขึ้นอีกครั้งท่ามกลางเสียงครางกระเส่า วรรณาโต้ตอบสามีอย่างถึงพริกถึงขิง ราวกับเป็นการกระตุ้นอารมณ์ไว้เพื่อรอคอยบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าในวันพรุ่งนี้ เช้าวันถัดมา วรรณายืนส่งสามีที่หน้าบ้านจนรถยนต์คันหรูลับสายตาไป ทันทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าสวย เธอหันไปจัดการภารกิจสุดท้าย... คือการบอกให้แม่บ้านทุกคนลาพักผ่อนได้ 3 วันโดยที่เธอยังจ่ายค่าแรงให้เท่าเดิม ตอนนี้ทั้งบ้านหลังใหญ่... เหลือเพียงเธอ กับ ‘ลูกเลี้ยง’ หนุ่มเพียงสองคนเท่านั้น วรรณาเดินกลับเข้าบ้านช้า ๆ บิดกายอย่างอ่อนแรงพลางนึกถึงบทรักเมื่อคืนที่ยังทำเธอค้างคาใจ เธอเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่มแก้กระหาย แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นชลธีร์ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวรออยู่ ในมือเขามีแก้วน้ำเย็นจัด และสายตาที่มองมา... พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ วรรณาเผลอกลั้นหายใจ ลึก ๆ ในใจเธอหวังเพียงให้เขาเอ่ยปากทักทายด้วยถ้อยคำจาบจ้วงเหมือนทุกครั้ง หรือเดินเข้ามาประชิดกายให้เธอได้โอนอ่อนตามใจปรารถนา ทว่า... สิ่งที่ได้รับกลับมาทำเอาเธอต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง “วันนี้ผมต้องไปเรียนแต่เช้านะครับ... แล้วก็น่าจะกลับดึกเลย น้าไม่ต้องเตรียมข้าวเย็นเผื่อนะ” คำพูดของเขาฟังดูสุภาพแต่กลับห่างเหินอย่างประหลาด สรรพนามที่เคยเรียกเธอว่า ‘เธอ’ ราวกับมองเป็นผู้หญิงคนหนึ่งถูกเปลี่ยนกลับมาเป็นคำว่า ‘น้า’ ที่ขีดเส้นใต้ความสัมพันธ์แม่เลี้ยงลูกเลี้ยงไว้อย่างชัดเจน วรรณาจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะเดินพ้นห้องครัวไปอย่างไม่เชื่อสายตา ‘จะไม่อยู่บ้านงั้นเหรอ? กลับดึกงั้นเหรอ?’ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวจนตีกันนัวไปหมด เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่? ทั้งที่วันนี้ทางสะดวกที่สุด ทั้งที่เธออุตส่าห์ส่งสามีและไล่แม่บ้านไปหมดแล้ว แต่เขากลับจะทิ้งเธอไว้ให้อยู่เพียงลำพัง วรรณาอยากจะตะโกนถามออกไปใจจะขาด แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เธอได้แต่พยักหน้ารับคำแกน ๆ เธอไม่กล้าถาม เพราะขืนอ้าปากออกไป มันคงเป็นการป่าวประกาศชัดแจ้งว่าเธอกำลังหิวโหยสัมผัสจากเขาจนตัวสั่น ชลธีร์เหลือบมองรีแอคชั่นของแม่เลี้ยงสาวแวบหนึ่ง แววตาที่ไหวระริกและความสับสนที่ฉายชัดบนใบหน้าสวยทำให้เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มเดินออกจากห้องครัวไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายจาง ๆ และความกระวนกระวายใจที่กัดกินวรรณาจนอยู่ไม่สุข เกือบเที่ยงคืน... บ้านหลังใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด วรรณานั่งกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟาหรู สายตาคอยชำเลืองมองประตูบ้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไร้วี่แววของลูกเลี้ยงหนุ่ม ความเงียบทำให้จินตนาการของเธอเตลิดเปิดเปิงไปไกล เธอชั่งใจอยู่นาน มือเรียวจึงคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาพิมพ์ข้อความที่พยายามปั้นให้ดูปกติที่สุดส่งไปหาเขา วรรณา: "คุณธีร์จะกลับกี่โมงคะ?" ไม่กี่อึดใจ ข้อความก็สั่นเตือนตอบกลับมาทันที แต่มันกลับเป็นคำตอบที่ทำให้ใจของวรรณาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชลธีร์: "คืนนี้อาจจะไม่กลับครับ น่าจะค้างบ้านเพื่อน น้าไม่ต้องรอนะ" หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความน้อยใจแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก มือเจ้ากรรมเผลอกดเข้าไปดูสตอรีไอจีของเขาอย่างห้ามไม่ได้ และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอแทบจะกรีดร้องออกมา... ชลธีร์เช็กอินอยู่ที่คลับหรูท่ามกลางแสงสีสลัว แถมในรูปนั้นถ่ายติดกลุ่มเพื่อนและ ‘ผู้หญิง’ แต่งตัวจัดจ้านอีกหลายคนที่รุมล้อมอยู่รอบตัวเขา สายตาคมคริบของเขาในรูปดูแพรวพราวและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ แตกต่างจากสายตาที่เขาใช้มองเธอเมื่อเช้านี้ลิบลับ วรรณานั่งอยู่ไม่สุข ความร้อนรุ่มที่กึ่งกลางกายที่เคยโหยหาสัมผัสจากเขา กลับกลายเป็นไฟริษยาที่แผดเผาเธอจนทุรนทุราย ‘ดูสนุกดีนี่ ทิ้งให้เราเฝ้าบ้านเหงา ๆ คนเดียวเนี่ยนะ!’ แต่เธอจะทำอะไรได้? ในเมื่อสถานะที่ค้ำคออยู่คือแม่เลี้ยง เธอไม่มีสิทธิ์จะโวยวาย ไม่มีสิทธิ์จะตามไปลากตัวเขากลับบ้าน วรรณาได้แต่กำมือถือแน่นจนนิ้วขาวซีด หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นคลอเบ้า "อยากเล่นเกมใช่ไหม... ได้สิ ฉันก็จะเล่นกับเธอเหมือนกัน!" วรรณาแค่นยิ้มออกมาอย่างผู้เหนือกว่า เธอสะบัดความเศร้าทิ้งแล้วพุ่งตัวไปที่ตู้เสื้อผ้า คว้าเอาชุดเดรสสีดำรัดรูปโชว์แผ่นหลังลึกเกือบถึงเอวมาสวมใส่ ชุดนี้เธอซื้อมานานแต่ไม่เคยกล้าใส่เลยสักครั้ง เธอรีบเติมลิปสติกสีแดงสด แต่งหน้าลวก ๆ ให้ดูฟุ้งฝันเหมือนกำลังจะออกไปร่ายมนตร์ใส่ใครสักคน แชะ! เธอกดถ่ายรูปหน้ากระจกในมุมที่จงใจให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนที่สุด แล้วอัปโหลดลงสตอรีอินสตาแกรมทันทีพร้อมแคปชั่นยั่วประสาท "คืนนี้จะไปเที่ยวไหนดีน้าาาา" เธอนั่งจ้องหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัว ยอดคนดูพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ และแน่นอน... รายชื่อคนดูอันดับต้น ๆ คือ 'Chon_Thee' ติ้ง! ชลธีร์: "จะไปไหน?" วรรณาอ่านแล้วยิ้มกริ่มแต่เธอนิ่งสนิท แกล้งทำเป็นไม่เห็นข้อความนั้น ผ่านไปหลายนาทีแจ้งเตือนก็เด้งซ้ำ ชลธีร์: "ห้ามออกจากบ้านเด็ดขาดนะ ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้!" คราวนี้วรรณาหลุดขำออกมาอย่างสะใจที่เห็นอีกฝ่ายดิ้นพล่าน เธอจงใจทิ้งช่วงให้นานขึ้นไปอีก จนกระทั่งข้อความที่สามถูกส่งมาด้วยความเกรี้ยวกราดที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น ชลธีร์: "ฉันกำลังจะกลับ! เธอห้ามก้าวขาออกจากบ้านเด็ดขาด ถ้ากล้าออกไป... ฉันจะตามไปลากเธอกลับมาเอง!" คำว่า 'ฉัน' กับ 'เธอ' ที่เขาใช้เรียกมันทำให้วรรณาตัวสั่นทันที ความห่างเหินเมื่อเช้าสลายหายไปพริบตา เหลือเพียงผู้ชายที่กำลังหึงหวงผู้หญิงคนหนึ่งจนหน้ามืดตามัว ***