ตอนที่ 8 ใครกันแน่ที่ถูกปั่นหัว NC

ตอนที่ 8 ใครกันแน่ที่ถูกปั่นหัว ปัง! เสียงประตูห้องนอนถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนผนังสะเทือนเลื่อนลั่น แรงอัดอากาศทำให้ผ้าม่านริมหน้าต่างปลิวไสวไปตามแรงโทสะ ชลธีร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางคุกคามที่วรรณาไม่เคยเห็นมาก่อน กลิ่นเหล้าจาง ๆ ที่ลอยมาพร้อมกับเจ้าตัวเป็นสัญญาณบอกว่าเขาเพิ่งผ่านสมรภูมิในคลับมา และน้ำเมาเหล่านั้นกำลังราดรดลงบนกองเพลิงแห่งความโกรธจัดและแรงหึงหวงที่ปิดไม่มิด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววขี้เล่นบัดนี้กลับวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง เขามองตรงไปยังร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงกว้างอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีนวลที่ขับเน้นให้วรรณาดูเย้ายวนยิ่งกว่าวันไหน ๆ คืนนี้เธอสวย... สวยเสียจนเขารู้สึกเหมือนเส้นสติจะขาดผึง ชุดเดรสสีดำสนิทเนื้อผ้าซาตินมันวาวโอบรัดไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระอย่างไร้ที่ติ ช่วงบนถูกดีไซน์ให้เปลือยเปล่าโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดขาวผ่องตัดกับสีชุด ผิวพรรณของเธอใต้แสงไฟดูนวลละเอียดและน่าสัมผัส ลำคอระหงที่เชิดขึ้นอย่างถือตัวนั้นรับกับใบหน้าสวยคมที่แต่งแต้มด้วยเมคอัพอย่างพอเหมาะ ริมฝีปากสีแดงก่ำดูชุ่มฉ่ำท้าทายสายตาเขาอย่างไม่ลดละ ยิ่งมองเห็นความงามที่ตั้งใจรังสรรค์มาอย่างประณีต ชลธีร์ก็ยิ่งหอบหายใจฟึดฟัดราวกับวัวบ้า ยิ่งคิดว่าเธอตั้งใจสวมชุดนี้ออกไปเดินเฉิดฉายให้ชายทั้งโลกได้แทะโลมด้วยสายตา เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจเจ็บแปลบด้วยความหวงแหน “จะไปไหน!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบ “ฉันบอกให้เธอไปเปลี่ยนชุด... ไม่เข้าใจรึไง!” วรรณาไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงตะเบ็งนั้น เธอกอดอกเชิดหน้าสู้ สายตาเรียวคมมองไล่เขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างท้าทายและไม่เกรงกลัว แววตาของเธอนิ่งสนิททว่าแฝงไปด้วยความดื้อรั้นที่พร้อมจะปะทะ “ไม่เปลี่ยน! แล้วฉันจะไปไหน... มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณสักนิด!” คำประกาศกร้าวของหญิงสาวเปรียบเสมือนเชื้อไฟที่โยนลงในบ่อระเบิด ชลธีร์บดกรามจนขึ้นสันนูน เขาขยับก้าวเข้าหาเธออย่างช้า ๆ ท่าทางคุกคามนั้นบอกชัดว่า... คืนนี้ต่อให้ต้องใช้กำลัง เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้ของสวยงามชิ้นนี้หลุดมือไปให้ใครเห็นเด็ดขาด ชลธีร์ขยับกายเข้ามาประชิดจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน เขาใช้ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างยันขอบเตียงไว้ กักขังร่างบางของวรรณาไว้ในวงแขนแกร่ง กลิ่นกายชายหนุ่มที่ร้อนผ่าวผสมปนเปกับกลิ่นเหล้าราคาแพงและกลิ่นน้ำหอมบุรุษแนวดิบเถื่อน มันพุ่งเข้าจู่โจมโสตประสาทของเธอจนชวนให้มึนงงและวูบวาบไปในคราเดียว “ไม่เกี่ยวเหรอ?” เขาเค่นยิ้มร้าย แววตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากแดงก่ำของเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน “เธอก็รู้ว่าสภาพสวยยั่ววัวควายล้มขนาดนี้ ถ้ากล้าก้าวขาออกไปข้างนอกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะล่ามโซ่เธอไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยเชียว” “ฉันไม่สน! และก็ปล่อยฉันด้วย คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไงชลธีร์!” วรรณาพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายใช้ฝ่ามือเล็กดันอกแกร่งออกไป แต่เขากลับยิ่งเบียดกายเข้าหาจนหน้าอกอวบอัดใต้ชุดเดรสบางเบาบดเบียดแนบกับแผงอกแกร่ง ความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนจะละลาย “บ้าสิ! ฉันบ้าตั้งแต่วินาทีที่เห็นรูปที่เธอโพสต์แล้ว!” เขาตะคอกใส่หน้าเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่า บรรยากาศในห้องตอนนี้มันมาคุจนอึดอัด เสียงแอร์ที่ดังหึ่ง ๆ กลับพ่ายแพ้ให้กับเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นระรัวแข่งกัน “แค่แผ่นหลังนวล ๆ ในรูปนั่น... มันเรียกพวกแมลงเม่าให้เข้ามาคอมเมนต์หิวโหยจนฉันอยากจะตามไปกระชากคอพวกมันมาเรียงตัว! ทำไม... คันจนต้องออกไปหาเหยื่อข้างนอกมาช่วยสนองให้เลยรึ” วาจาร้ายกาจที่พ่นออกมาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกทำเอาวรรณาตัวสั่นด้วยความโกรธ สายตาของเขาที่กวาดมองร่างเธอตอนนี้มันเต็มไปด้วยความต้องการที่หยาบโลนและหึงหวงจนบ้าคลั่ง “เออสิ! ฉันมันคัน... ฉันมันผู้หญิงร่านอย่างที่คุณว่านั่นแหละ!” วรรณาแผดเสียงใส่หน้าเขาอย่างหมดความอดทน หยดน้ำตาแห่งความน้อยใจคลอหน่วยตาคู่สวย “เพราะงั้นคุณก็อย่ามาแตะต้องตัวฉันให้ติดเสนียดเลย... ปล่อยค่ะ!” “ฮึ... ไม่ปล่อย!” ชลธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายแววร้ายกาจอย่างที่เธอไม่เคยเห็น “พอดีฉันชอบผู้หญิงร่าน ๆ แบบเธอซะด้วยสิ... ในเมื่ออยากนัก เดี๋ยวฉันจะช่วยสงเคราะห์สนองให้เองถึงใจเลยเชียวล่ะ!” สิ้นคำ มือหนาก็ฉกวูบเข้าคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้เหนือศีรษะด้วยพละกำลังมหาศาล วรรณาพยายามดิ้นรนแต่กลับไร้ผลเมื่อเขาใช้มือเพียงข้างเดียวพันธนาการเธอไว้กับหัวเตียง ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่กลับเริ่มทำหน้าที่สำรวจอย่างหยาบโลน ปลายนิ้วร้อนระอุเลื่อนลงลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่เปลือยเปล่า ลากผ่านผิวเนียนละเอียด รั้งผ่านรอยหยักของเอวคอดกิ่วอย่างช้า ๆ สัมผัสจาบจ้วงนั้นทำให้วรรณาขนลุกเกรียวไปทั้งตัว ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง “ถ้าอยากโชว์นัก... ก็โชว์ให้ฉันดูคนเดียวที่นี่! อย่าหวังว่าจะได้ออกไปให้ไอ้หน้าไหนมันเห็นแม้แต่เงาของเธอ!” ชลธีร์ไม่ปล่อยให้วรรณาได้อ้าปากท้าทายต่อ เขาโน้มใบหน้าลงบดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหายและรุนแรง รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์จาง ๆ ที่ติดมากับเรียวลิ้นร้อนผ่าวไม่ได้ทำให้เธอรังเกียจ ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ที่ถูกกดทับไว้พลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด วรรณาเผลอเผยอริมฝีปากออกรับรสสัมผัสร้อนแรงที่เขายัดเยียดมาให้ ลิ้นหนาตวัดเกี่ยวพันหยอกเย้าจนเธอสมองขาวโพลน เสียงประท้วงในลำคอเหือดหายกลายเป็นเสียงครางอื้ออึงที่บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้ ยิ่งเขาบดขยี้หนักเท่าไหร่ ร่างกายของเธอก็ยิ่งเบียดกระแซะเข้าหาแผงอกแกร่งราวกับถวิลหาสัมผัสอันป่าเถื่อนนี้มาแสนนาน “อื้อ...” เสียงประท้วงที่เคยแข็งกร้าวในตอนแรก บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงครางเครือในลำคอที่บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้ มือเรียวเล็กที่เคยพยายามผลักไสแผงอกแกร่งออกไป กลับเปลี่ยนเป็นขยำเสื้อเชิ้ตสีขาวของชลธีร์จนยับย่นคามือ ความร้อนระอุจากกายหนาซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าหาเธอจนร่างกายอ่อนระทวยไปหมด เรี่ยวแรงที่มีดูเหมือนจะถูกสูบหายไปกับรสจูบที่ดุดันและจาบจ้วงนั้น เมื่อเขาค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงรอยสัมผัสที่ยังร้อนฉ่า วรรณาก็หอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาคู่สวยปรือปรอยอย่างคนคุมสติไม่อยู่ เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงพร่า “คุณ... ดื่มมาเหรอคะ?” “ดื่ม...” ชลธีร์กระซิบตอบชิดริมฝีปากอิ่ม แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะตีตราจอง เขาไม่ได้หยุดนิ่งแต่กลับเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างย่ามใจ ปลายจมูกโด่งสันลากผ่านผิวเนียนละเอียด สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัวของหญิงสาวที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมเย้ายวนใจ “แต่ไม่ต้องห่วง ที่ทำอยู่ทั้งหมดเนี่ย ฉันมีสติดีครบถ้วนทุกอย่าง” เขาชะงักฟันขาวคมขบเม้มติ่งหูของเธอเบา ๆ จนร่างบางสะดุ้งเฮือก ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเธออีกครั้งด้วยแววตาวาวโรจน์ “ฉันทำเพราะฉันอยากทำ และฉันก็อยากทำมากกว่านี้ด้วย” บรรยากาศในห้องตอนนี้อัดแน่นไปด้วยมวลความต้องการที่ร้อนแรงยิ่งกว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดของเขาเสียอีก “อยากทำงั้นเหรอ?” วรรณาเค่นเสียงถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ “แล้วทำไมเมื่อเช้าถึงไม่พูดแบบนี้... แถมยังบอกหน้าตายว่าจะไม่กลับบ้านอีก!” คำตัดพ้อที่แฝงไปด้วยความน้อยใจทำให้ชลธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเห็นเป็นสันนูน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นลูบไล้โครงหน้าสวยของแม่เลี้ยงสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วสากที่ลากผ่านพวงแก้มเนียนละเอียดทำเอาวรรณาใจสั่นสะท้าน “ฉันก็แค่อยากแกล้งให้เธอกังวลใจ... อยากให้เธอรู้ซะบ้างว่าการรอคอยใครสักคนมันทรมานแค่ไหน” เขาเว้นวรรคพลางบดเบียดร่างกายกำยำเข้าหาเธอหนักขึ้นจนวรรณาแทบจะจมหายไปกับที่นอนนุ่ม “แต่กลายเป็นฉันเองนั่นแหละที่แพ้ราบคาบ... ฉันแทบจะบ้าตายตอนเห็นรูปแผ่นหลังของเธอในสตอรี รู้ไหมว่าตอนนั้นฉันรีบบึ่งรถมาแค่ไหน” คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาทำเอาความโกรธเคืองที่สะสมมาทั้งวันถูกโยนทิ้งไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงฉ่าเมื่อได้รับรู้ถึงความร้อนรุ่มในใจของชายตรงหน้า “ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว... ฉันจะจัดการเธอให้สมกับที่เธอปั่นหัวฉันเล่นจนคลั่งเลยคอยดู!” ชลธีร์พูดชิดริมฝีปาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยกระแสไฟสวาทที่ร้อนแรงกว่าครั้งไหน ๆ “แต่คุณ... เป็นคนปั่นหัวฉันก่อนนะคะ แบบนี้มันขี้โกงนี่” วรรณาประท้วงเสียงสั่นพร่า ร่างกายสั่นสะท้านภายใต้อาณัติของลูกเลี้ยงหนุ่มที่กำลังรุกรานเธออย่างหนักหน่วง “ใช่... ฉันมันคนขี้โกงเอง ยอมรับเลยล่ะ!” ชลธีร์ไม่รอช้าให้เสียเวลาอันล้ำค่า เขาเริ่มจัดการสลัดเสื้อผ้าของตัวเองทิ้งทีละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสีนวลสลัวที่ทอดเงาไหวระริกบนผนัง วรรณาหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่จาบจ้วงและจาบจ้วงขึ้นทุกที เธอรู้ดีอยู่เต็มอกว่าคืนนี้ศีลธรรมที่ประคองมาตลอดจะถูกเผาไหม้ไปพร้อมกับไฟราคะที่ลูกเลี้ยงคนนี้เป็นคนจุดขึ้น... และเธอก็พร้อมที่จะมอดไหม้ไปกับมันอย่างเต็มใจที่สุด ชายหนุ่มผละจากการเปลื้องผ้าตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาจัดการกับเดรสซาตินตัวสวยบนกายระหง เขาบรรจงรูดซิปและดึงรั้งอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายให้หลุดพ้นจากเรือนร่างขาวโพลน ทว่า... ในจังหวะที่ความงามกำลังจะปรากฏแก่สายตานั้นเอง! ครืดดด... ครืดดด...! เสียงสั่นและแสงจ้าจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนหัวเตียงแผดจ้าขึ้นมากลางความเงียบงัน วรรณาสะดุ้งโหยงสุดตัว ร่างกายที่เคยร้อนรุ่มกลับเย็นเยือกขึ้นมาทันที เธอรีบตะเกียกตะกายเอื้อมมือไปคว้าเครื่องสื่อสารมาดู และเพียงแค่อึดใจเดียวใบหน้าที่เคยขึ้นสีแดงระเรื่อก็กลับกลายเป็นขาวซีดเผือดราวกับคนไม่มีเลือด ชื่อที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอคือ... ‘คุณธาร’ สามีของเธอ... พ่อของชลธีร์... เจ้าของบ้านหลังนี้ที่กำลังโทรเข้ามาทวงถามสิทธิ์ในตัวผู้หญิงที่ลูกชายของเขากำลังจะครอบครอง! ***