ตอนที่ 1 ภาพลูกเลี้ยงในมือถือ

ตอนที่ 1 ภาพลูกเลี้ยงในมือถือ “วันนี้ทำอะไรให้กินครับ” เสียงทุ้มลึกของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีเต็มที่กำลังอยู่ในช่วงพละกำลังพลุ่งพล่าน เอ่ยถามวรรณาผู้เป็นแม่เลี้ยงอย่างเป็นกันเอง ทว่าสายตาคมกริบของ ชลธีร์ กลับไม่ได้มองไปที่จานข้าว แต่เขากำลังกวาดมองไปตามแผ่นหลังบางและส่วนเว้าโค้งของวรรณาที่กำลังง่วนกับการทำกับข้าวในชุดผ้ากันเปื้อนตัวสั้น วรรณาหันมายิ้มหวานให้สองพ่อลูกอย่างจริงใจ รอยยิ้มของอดีตนางสาวประจำจังหวัดยังคงทรงเสน่ห์จนทำให้ ชลธาร ผู้เป็นสามีหัวใจเต้นแรงไม่เปลี่ยน แม้จะแต่งงานกันมาสามปีแล้วก็ตาม “วันนี้ทำข้าวผัดจ๊ะ... ของโปรดเราทั้งคู่เลยนะ” เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยตอบ ชลธารมองเมียรักด้วยสายตาหลงใหล เขาในวัยสี่สิบเศษยังคงดูภูมิฐานและมีแรงขับทางเพศสูงตามสไตล์ม่ายหนุ่มรวยทรัพย์ที่ใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงมาตั้งแต่หนุ่ม ชลธีร์ที่ถอดแบบความหล่อเข้มและความ ‘ดุ’ มาจากพ่อเป๊ะ ๆ นั่งมองแม่เลี้ยงตาเป็นมัน ในขณะที่พ่อกำลังเคลิบเคลิ้มกับรสชาติอาหารและรอยยิ้มของเมีย ชลธีร์กลับจินตนาการไปไกลกว่านั้น เขาจ้องมองยอดอกที่ขยับตามจังหวะการปรุงอาหารของวรรณา พลางนึกถึงความขาวนวลที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า วรรณาลอบถอนหายใจทิ้งเบา ๆ เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้แต่งงานเพราะความรักมาแต่แรก สำหรับผู้หญิงวัย 25 ปีที่มีดีแค่หน้าตากับหุ่นแม่พันธุ์ระดับนางงามจังหวัด การได้เกาะหนุ่มใหญ่รวย ๆ อย่างชลธารคือทางลัดที่สบายที่สุด วัน ๆ ไม่ต้องทำอะไร แค่ล้างตัวให้หอมฉีดน้ำหอมราคาแพง แล้วแบขาให้ผัวเอาซ้ำ ๆ เธอก็มีเงินใช้ไปจนตายแล้ว “อร่อยไหมคะคุณ?” “ครับ แต่ผมต้องรีบไปทำงานแล้ว” ชลธารตอบอย่างร้อนรน สายตาจดจ้องอยู่ที่นาฬิกาข้อมือหรู เขาลุกขึ้นหอมแก้มเมียสาวเร็ว ๆ ก่อนจะรีบเร่งเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอาหาร วรรณาทำหน้าหม่นลงทันทีที่แผ่นหลังผัวลับตาไป... ความเหงาของเมียเด็กที่ผัวบ้างานเริ่มทำงาน แต่มันก็อยู่ได้ไม่นานนัก เพราะสายตาคมกริบอีกคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอเหมือนจะฉีกเสื้อผ้าออกเป็นชิ้น ๆ “อร่อยไหมคะ... คุณธีร์?” วรรณาเอ่ยถามลูกเลี้ยงเสียงหวานหยด พลางขยับตัวโน้มลงไปเก็บจานบนโต๊ะ จนคอเสื้อคอกว้างหย่อนลง เผยให้เห็นเนินอกขาวโพลนขนาดใหญ่ที่เด้งสู้สายตาเด็กหนุ่มวัยยี่สิบที่นั่งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าสวยที่ประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดนั้นไม่ใช่แค่ทำให้คนเป็นพ่ออย่างชลธารใจละลายได้ทุกครั้ง แต่กับคนลูกอย่างชลธีร์ มันกลับทำให้หัวใจหนุ่มวัยยี่สิบเต้นตึกตักแรงยิ่งกว่า ชายหนุ่มลอบมองแม่เลี้ยงคนสวยอยู่บ่อยครั้ง และหลายคืนที่เขามักจะหยิบเอาภาพความเอวบางร่างน้อยของเธอไปจินตนาการระบายอารมณ์จนน้ำแตกเต็มมือ “อร่อยมากครับ... อยากกินทุกวันเลย” ชลธีร์เน้นย้ำคำว่า ‘กิน’ หนักแน่นพลางแหงนมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาอย่างมีเลศนัย จนวรรณาต้องเป็นฝ่ายหลบตาลงด้วยความประหม่า พักนี้เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าเขามักมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ที่ไม่เหมือนลูกมองแม่สักนิด ขณะที่วรรณากำลังยืนง่วนล้างจานอยู่หน้าอ่าง ชลธีร์ก็อาศัยจังหวะความเงียบแอบเดินเข้าไปยืนประชิดทางด้านหลังในระยะที่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอ วรรณาตกใจจนตัวโยนสะดุ้งแหงนมองหน้าเขา แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าระรื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “อะ เอ่อ... คุณธีร์ยังไม่ไปเรียนเหรอคะ” วันนี้ชลธีร์มีเรียน แต่เขาก็ยังไม่วายอยากอยู่หยอกล้อกับแม่เลี้ยงคนสวย ยิ่งนับวันสายตาที่เขามีให้วรรณามันยิ่งร้อนแรงและจาบจ้วงขึ้นทุกที “ไปครับ...” ฟอดดดด! ชลธีร์อาศัยจังหวะที่เธอตั้งตัวไม่ทัน โน้มหน้าลงไปฉวยโอกาสหอมแก้มเนียนใสของแม่เลี้ยงฟอดใหญ่ วันนี้เขามาแปลกและจู่โจมจนวรรณาทำอะไรไม่ถูก เธอรีบหันขวับไปส่งสายตาดุใส่เขาทันที “ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะคุณธีร์!” “อะไรกันครับขี้หวงจัง... ผมแค่อยากหอมแก้มแม่” ชายหนุ่มเอาคำว่า ‘แม่เลี้ยง’ ขึ้นมาอ้างหน้าตาเฉย ทั้งที่สีหน้าของเขามันกะลิ้มกะเหลี่ยและเจ้าเล่ห์จนปิดไม่มิด พอพูดจบเขาก็เดินผิวปากออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้วรรณายืนงงเป็นไก่ตาแตก พร้อมกับคำถามมากมายที่เริ่มวนเวียนอยู่ในหัวเกี่ยวกับท่าทีคุกคามของลูกเลี้ยงคนนี้ หลังจากที่จัดการงานบ้านทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย วรรณาก็เดินกลับเข้าห้องนอนใหญ่ของเธอและชลธาร หญิงสาวใช้ชีวิตแสนสบายในบ้านหลังนี้ แต่วันนี้เธอต้องตื่นเช้ามาเตรียมกับข้าวให้สองพ่อลูกเพราะพวกแม่บ้านยังไม่เข้ามาทำงาน พวกเขาเข้างานแปดโมงเช้า การเตรียมอาหารเช้าจึงเป็นหน้าที่ของเธอไปโดยปริยาย วรรณาล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างพลางคิดถึงท่าทีของชลธีร์เมื่อครู่ ทำไมเขาถึงแสดงท่าทางแบบนั้นออกมากัน... ทั้งสายตาที่คอยจ้องมองเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไป และที่กล้าเข้ามาหอมแก้มเธอหน้าตาเฉย มันทำเอาหัวใจของวรรณาเริ่มหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก “ไม่ได้นะ... นั่นลูกเลี้ยงเธอ” เธอรีบพูดดึงสติตัวเองก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดูสื่อโซเชียลเพื่อหาอะไรทำไม่ให้ฟุ้งซ่าน แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นโพสต์ใหม่ของชลธีร์ ในรูปลูกเลี้ยงหนุ่มถอดเสื้อโชว์แผงอกกำยำและกล้ามหน้าท้องเป็นมัด ๆ ที่ถอดแบบมาจากชลธารเป๊ะ ๆ อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกตื่นเต้น หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาซะดื้อ ๆ แค่เห็นแนวขนอ่อนที่แผงอกของเขาผ่านหน้าจอ ‘เด็กคนนี้... จะใหญ่กว่าพ่ออีกหรือเปล่านะ?’ เจ้าของมือถือคิดในใจพลางจ้องมองรูปภาพนั้นตาเป็นมัน ความเย้ายวนของร่างกายหนุ่มสาวมันเริ่มทำงาน และที่สำคัญ... เธอก็ไม่ได้สัมผัสรสรักจากชลธารมาหลายวันแล้ว เพราะผัวบ้างานกลับบ้านดึกมาหลายวันติด ความต้องการเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ตรงกลางความเป็นสาวของเธอเริ่มมีน้ำเยิ้มและคันยุบยิบ วรรณารู้สึกอยากขึ้นมาอย่างคุมไม่อยู่ แค่เห็นรูปลูกเลี้ยง ชลธีร์ที่เคยเป็นแค่เด็กชายตัวผอมในวันวานกลับกลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำที่ชวนให้เธอจินตนาการไปถึงไหนต่อไหน อึก... วรรณาลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางจ้องมองภาพของชลธีร์ในมือถือ มือเรียวค่อย ๆ เลื้อยไปยังโคนขาแล้วเริ่มลามขึ้นมาลูบไล้ความอวบอิ่มของตัวเองขณะที่มืออีกข้างยังคงถือมือถืออยู่ *** ***ตัวอย่างตอนต่อไป*** "มีพัสดุมาส่งครับ ผมรับไว้ให้แล้ว" เสียงทุ้มของชลธีร์ดังขึ้นในห้องโถง วรรณาหัวใจหล่นวูบรีบวิ่งลงมาจากชั้นสองทันที ภาพที่เห็นคือลูกเลี้ยงหนุ่มในชุดลำลองกำลังยืนขมวดคิ้ว พลางใช้มือหนาลูบคลำไปตามซองพัสดุสีดำทึบที่ไม่มีจ่าหน้าชื่อสินค้า แต่มันมีรูปร่างทรงกระบอกยาวและแข็งขึงอย่างชัดเจน "อะ... เอาคืนมานะคุณธีร์! ของน้าเองค่ะ" วรรณาหน้าตื่นรีบโผเข้าไปหมายจะแย่งพัสดุคืน "เดี๋ยวครับ... ของอะไรอ่ะ? ทำไมรูปร่างมันคุ้น ๆ เหมือนกับ... 'ของผม' เลยล่ะครับ" ชลธีร์แกล้งยื้อเอาไว้เหนือหัว สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองท่าทางลนลานของแม่เลี้ยงอย่างนึกสนุก "คุณธีร์! อย่าเล่นแบบนี้ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ค่ะ"