ตอนที่ 2 ของปลอมหรือจะมาสู้ NC18+

ตอนที่ 2 ของปลอมหรือจะมาสู้ “อื้อ...” แม่เลี้ยงคนสวยส่งเสียงร้องครางพร่าเรียกชื่อลูกเลี้ยง พลางซี้ดปากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ร่างบางนอนบิดเร่าอยู่บนเตียงกว้าง สะโพกมนกระดกก้นขึ้นรับกับจังหวะของเรียวนิ้วตัวเองที่งอเป็นเบ็ด ยั่วแยงลึกอยู่ภายในโพรงอุ่นร้อน เสียงดัง แจ๊ะ แจ๊ะ ผสมกับน้ำเมือกคาวใสที่เยิ้มไหลออกมาตามโคนขาขาวนวล มันช่างเร่าร้อนจนบรรยากาศในห้องนอนร้อนฉ่า วรรณาหลับตาพริ้มเป็นระยะ หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง ขณะที่นิ้วกลางและนิ้วนางยังคงทำหน้าที่รูดกลีบเนื้อนุ่มของตัวเองอย่างเมามัน “อื้อ... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเหงา ขนาดนี้คะ อ๊าส์” เธอครางเสียงหลงพลางจินตนาการถึง ‘ดุ้นเอ็น’ ร้อนผ่าวที่ถอดแบบมาจากชลธารแต่ดูหนุ่มแน่นและดุดันกว่า ดวงตากลมหรี่มองภาพกล้ามท้องที่เป็นมัด ๆ ของชลธีร์ในมือถืออย่างหิวกระหาย และสิ่งที่ทำให้สติของเธอแทบหลุดลอยไปไกล คือรายละเอียดเล็กน้อยในรูป... แนวขนอ่อนสีเข้มที่ลากไล้จากใต้สะดือหายลับเข้าไปในขอบกางเกงกีฬา มันช่างชวนให้จินตนาการไปถึงความ ‘ยิ่งใหญ่’ ที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้านั้น ‘กล้ามแขนยังปูดขนาดนี้... แล้วอันนั้นมันจะปูดโปนขนาดไหนกันนะ’ แค่คิดร่างของเธอก็สั่นระริกจนกั้นไม่อยู่ วรรณายกสะโพกร่อนเป็นวงกลมบนที่นอนหนานุ่มพลางเร่งจังหวะนิ้วของตัวเองให้เร็วและแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน นิ้วเล็ก ๆ กระทุ้งเข้าออกรูเนื้อที่แฉะชุ่มจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอาย กลิ่นคาวกามารมณ์จาง ๆ เริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงครางกระเส่าของอดีตนางงามที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงผู้หญิงร่านรักที่กำลังคลั่งเพราะจินตนาการถึงลูกเลี้ยง ร่องสวาทสีหวานที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำกามตอดรัดนิ้วเรียวของเธออย่างบ้าคลั่ง วรรณารู้สึกได้ถึงแรงบีบจากภายในที่พยายามจะรีดเค้นเอานิ้วของเธอให้จมลึกเข้าไป น้ำรักใสเอ่อท่วมไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนเต็มที่นอนหนานุ่มเป็นวงกว้าง แต่เธอก็หาได้สนใจไม่ ในจินตนาการของเธอนั้นไม่มีใบหน้าของสามีอยู่เลย มีเพียงภาพแนวขนอ่อนและกล้ามท้องแกร่งของลูกเลี้ยงที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า “อื้อ แตกแล้ว!” เสียงครางหลงดังระงมไปทั่วห้องนอนที่ปิดมัดชิด ร่างบางกระตุกเกร็งจนหลังแอ่นพ้นที่นอน นิ้วเรียวถูกบีบรัดแน่นเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนที่น้ำหวานจะทะลักออกมาจนเปียกชุ่มมือ วรรณาหอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาฉ่ำปรือค่อย ๆ ลืมขึ้นมองเพดานด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด มันช่างน่าอาย... น่าอายที่สุดที่อดีตนางงามจังหวัดอย่างเธอต้องมาช่วยตัวเองจนแตกคาที่นอนแบบนี้ แต่สิ่งที่น่าอายและน่ากลัวยิ่งกว่า คือการที่เธอเอาภาพของ ‘ชลธีร์’ ลูกเลี้ยงในไส้ของผัวมาเป็นเครื่องมือสร้างจินตนาการ เรื่องนี้บอกใครไม่ได้เด็ดขาด มันคือความลับที่จะต้องตายไปกับเธอ วรรณารีบหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเล รู้สึกถึงความเหนียวเหนอะที่โคนขา เธอรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่เหลืออยู่แล้วรีบรุดเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายและรอยราคีบนที่นอนทันที ก่อนที่ใครจะเข้ามาเห็นเข้า แต่ทว่า... ยิ่งเธอพยายามล้างกลิ่นคาวกามออกไปเท่าไหร่ ภาพของชลธีร์ที่จ้องมองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่มตอนมื้อเช้า มันกลับยิ่งฝังลึกอยู่ในหัวใจจนยากจะสลัดออก ความเหงาคือศัตรูที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผู้หญิงวัยสะพรั่งอย่างวรรณา ยิ่งช่วงนี้ชลธารโหมงานหนักจนแทบไม่ได้ทำการบ้าน ความต้องการที่สะสมมานานมันเริ่มกัดกินหัวใจจนเธอ หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ตัวเองเผลอไผลไปกับรูปร่างอันเย้ายวนของลูกเลี้ยงในโซเชียล แต่มันก็ยากเหลือเกิน สุดท้าย วรรณาจึงตัดสินใจกดสั่งของเล่นผู้ใหญ่ จากเว็บออนไลน์มาเป็นตัวช่วยคลายเหงา เพื่อหวังจะใช้มันดับไฟสวาทในใจไม่ให้ลามไปหาชลธีร์... แต่โชคชะตากลับเล่นตลก บ่ายแก่ในอีกสองวันต่อมา "มีพัสดุมาส่งครับ ผมรับไว้ให้แล้ว" เสียงทุ้มของชลธีร์ดังขึ้นในห้องโถง วรรณาหัวใจหล่นวูบรีบวิ่งลงมาจากชั้นสองทันที ภาพที่เห็นคือลูกเลี้ยงหนุ่มในชุดลำลองกำลังยืนขมวดคิ้ว พลางใช้มือหนาลูบคลำไปตามซองพัสดุสีดำทึบที่ไม่มีจ่าหน้าชื่อสินค้า แต่มันมีรูปร่างทรงกระบอกยาวและแข็งขึงอย่างชัดเจน "อะ... เอาคืนมานะคุณธีร์! ของน้าเองค่ะ" วรรณาหน้าตื่นรีบโผเข้าไปหมายจะแย่งพัสดุคืน "เดี๋ยวครับ... ของอะไรอ่ะ? ทำไมรูปร่างมันคุ้น ๆ เหมือนกับ... 'ของผม' เลยล่ะครับ" ชลธีร์แกล้งยื้อเอาไว้เหนือหัว สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองท่าทางลนลานของแม่เลี้ยงอย่างนึกสนุก "คุณธีร์! อย่าเล่นแบบนี้ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ค่ะ" วรรณากระโดดแย่งอย่างไม่คิดชีวิต จนเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา สุดท้ายด้วยแรงที่ต่างกันประกอบกับพื้นพรมที่ลื่น วรรณาเสียหลักถลาเข้าหาแผงอกแกร่ง ชลธีร์รีบคว้าเอวเธอไว้แต่แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองบนโซฟาตัวยาว... โดยมีร่างบางของวรรณาทับอยู่บนตัวของลูกเลี้ยงหนุ่มพอดิบพอดี "อึก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่เป่ารดกันจนบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ คนตัวเล็กกว่าพยายามจะผละออก แต่อีกฝ่ายกลับใช้มือหนาข้างหนึ่งล็อกเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างที่ถือพัสดุเจ้าปัญหาค่อย ๆ เอื้อมมาทัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงไว้ข้างใบหูของเธออย่างแผ่วเบา เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นประสาทวรรณาจนถึงขีดสุด... "น้าเหงาขนาด... ต้องหาตัวช่วยแบบนี้เชียวเหรอครับ?" สายตาของเขาไม่ได้มองแค่ตาเธอ แต่มันเลื่อนลงมาจดจ้องที่ริมฝีปากสั่นระริกของแม่เลี้ยง ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังพัสดุในมือที่เขาบีบมันจนเข้ารูปทรงชัดเจนกว่าเดิม “ปล่อยก่อนค่ะคุณธีร์!” วรรณาพยายามดิ้นรนเบา ๆ บนแผงอกกว้าง ร่างกายที่เบียดเสียดกันทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากตัวอีกฝ่ายที่กำลังแผ่ซ่านออกมา “ไม่ปล่อยจนกว่าน้าจะตอบคำถามผม...” ชลธีร์ย้ำเสียงพร่า สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของแม่เลี้ยงเหมือนจะรีดเอาความจริงออกมาให้ได้ “ก็... ก็คุณธารเขาไม่ค่อยมีเวลาให้น้า น้าก็แค่...” “ก็เลยสั่ง ‘ของปลอม’ มาสนองตัวเองเหรอครับ?” คำพูดตรงไปตรงมาของลูกเลี้ยงทำเอาวรรณาหน้าร้อนผ่าวเหมือนโดนตบหน้ากลางศาลาวัด ความอับอายแล่นพล่านจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “คุณธีร์หยุดล้อกันได้แล้วค่ะ!” เธอทำท่าจะโกรธจริงจัง คราวนี้ชลธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มรู้จังหวะรุกจังหวะถอย เขาไม่อยากให้เหยื่อตื่นจนเตลิดไปเสียก่อน จึงเปลี่ยนท่าทีมารีบโอ๋แม่เลี้ยงสาวทันที “โอเคครับ ๆ ผมไม่แกล้งแล้ว...” เขายอมคลายอ้อมกอดและลุกขึ้นยืนพลางส่งพัสดุเจ้าปัญหานั้นคืนให้แก่เจ้าของ แต่ก่อนที่วรรณาจะทันได้ตั้งตัว ชลธีร์ก็โน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ แล้วทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ของแบบนั้น... มันจะไปสู้ของจริงได้ยังไงกันครับ” วรรณาอายจนพูดอะไรไม่ออก เธอรีบคว้าซองพัสดุมากอดไว้แนบอกแล้วรีบจ้ำอ้าววิ่งหนีขึ้นห้องไปทันที ใบหน้าสวยแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมาสบตากับสายตาเจ้าเล่ห์ที่มองตามหลังมาแม้แต่นิดเดียว พอกลับเข้าห้องนอนและล็อกประตูสนิท วรรณาล้มตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง หัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่หยุด มือที่กำพัสดุอยู่สั่นเทาไปหมด ‘ของจริง... งั้นเหรอ?’ คำพูดของชลธีร์วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา จนเธอเผลอจินตนาการไปถึง ‘ของจริง’ ที่หลับสงบอยู่ในกางเกงนักศึกษาของเขา จินตนาการที่ทำให้เธอรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในมือเธอนั้นไม่มีทางสู้ได้เลยจริง ๆ *** ***ตัวอย่างตอนต่อไป*** “กับข้าววันนี้... รสชาติ ‘เด็ด’ เหมือนเดิมเลยนะครับ” เขากล่าวยิ้ม ๆ เอามื้อเท้าคางพลางเพิ่มแรงกดจากฝ่าเท้าลากสูงขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านหัวเข่า ไล่ขึ้นไปยังโคนขาอ่อนของแม่เลี้ยงสาว วรรณาหนีบขาเข้าหากันแน่นด้วยความตกใจ แต่ชลธีร์กลับยิ่งได้ใจ เขาแทรกปลายเท้าเข้าไปในร่องขาที่ปิดไม่สนิทของเธอ จนสัมผัสได้ถึงความฉ่ำแฉะและอุณหภูมิที่ร้อนจัดของร่างกายเธอผ่านเนื้อผ้าชั้นดี “อื้อออ...!” วรรณาเผลอร้องครางประหลาดออกมาจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก ชลธารชะงักช้อนในมือแล้วหันมามองภรรยาด้วยความสงสัย “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ไม่สบายตรงไหนไหม... ทำไมเหงื่อแตกขนาดนี้ล่ะครับ”