ตอนที่ 19
มีพิรุธ
แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า รำไรผ่านหน้าต่างบานยาวของคฤหาสน์หลังใหญ่ ทว่าความสว่างที่กำลังมาเยือนกลับไม่ได้ทำให้หัวใจของวรรณารู้สึกสงบลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันคือสัญญาณเตือนภัยที่ทำให้นางพญาในคราบแม่เลี้ยงต้องเร่งฝีเท้าที่สั่นระริกออกจากห้องนอนของลูกเลี้ยงหนุ่มอย่างเงียบเชียบที่สุด
ร่างกายของเธอบอบช้ำราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ทุกย่างก้าวที่ขยับขานำมาซึ่งความรู้สึกเจ็บแปลบที่กึ่งกลางกายสาว ร่องรอยราคะที่ชลธีร์ฝากไว้เมื่อคืนนั้นรุนแรงและดิบเถื่อนจนเธอแทบจะพยุงตัวไม่อยู่ ชุดนอนผ้าซาตินตัวใหม่ที่เขาเตรียมไว้ให้หยิบมาสวมใส่ทดแทนตัวที่ขาดวิ่นไปนั้นดูเรียบร้อยทว่าในใจของเธอกลับรู้สึกคาวราคีจนอยากจะอาเจียน
เธอยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ อยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ มือบางที่สั่นเทาเอื้อมไปจับลูกบิดเย็นเยียบ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบของทางเดินในบ้านยามเช้าม
