ตอนที่ 10 : คำสั่งที่น่าหวั่นไหวจาก “ท่านรอง”

เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม ความเงียบเข้าครอบคลุมอาคารผู้บริหารและอาคารเรียนทั้งหมด ยอร์ชในห้องทำงานรองผู้อำนวยการ กำลังเฝ้ามองกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่อยู่ตรงหน้า เขาเห็นการทำงานของ ไอวี่ ในห้องพักครูตั้งแต่เริ่มแรกด้วยความสนใจในตัวเธอ เขาสามารถสังเกตเห็นว่าเธอจ้องมองรูปถ่ายในแฟ้มผู้บริหารนานกว่าปกติ และนั่นทำให้เขารู้ทันทีว่า เธอน่าจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร จากการค้นพบข้อมูลในแฟ้มที่เธออาสาทำบอร์ด ยอร์ชเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกหูโทรศัพท์ภายในขึ้น ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะกดเบอร์โทรศัพท์ไปยังห้องพักครูกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศ เขารู้สึกตื่นเต้นกับเกมที่กำลังจะเริ่มขึ้นนี้ เสียงโทรศัพท์ภายในห้องพักครูกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศดังขึ้น ไอวี่หันไปมองทางเสียงด้วยความแปลกใจ เพราะเป็นเวลาที่ไม่มีใครอยู่ในโรงเรียนแล้ว เธอลุกขึ้นและเดินไปรับโทรศัพท์ "สวัสดีค่ะ" ไอวี่กรอกเสียงลงไปในเครื่องรับอย่างสุภาพ ปลายสายเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง เธอไม่เห็นว่าเขากำลังยิ้มมุมปากและจ้องมองเธอ ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ติดตั้งระบบวงจรปิดไว้อยู่ "สวัสดีค่ะ... ไม่ทราบว่าจะติดต่อเรื่องอะไรคะ" ไอวี่ถามซ้ำด้วยความไม่แน่ใจ "คุณไอวี่ใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำและมีอำนาจดังขึ้นจากปลายสาย เป็นเสียงที่คุ้นเคยแต่ฟังดูจริงจังและกดดันกว่าตอนที่เธอพบเขาที่โถงทางเดินมากนัก "คะ..." "มาพบผมที่ห้องรองผู้อำนวยการหน่อย ตอนนี้เลย" คำสั่งนั้นสั้นและเฉียบขาด "อะไรนะคะ" ไอวี่ถามกลับด้วยความตกใจ "ผมว่าคุณได้ยินชัดแล้วนะ... อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ" เสียงนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจ ทำเอาไอวี่ถึงกับรู้สึกสั่นสะท้านเล็กน้อย "เอ่อ... ค่ะ... รับทราบค่ะ" ปลายสายวางหูใส่เธอทันที ไอวี่ได้แต่ยืนงงกับ 'คำสั่ง' ที่เธอได้รับ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้บริหารระดับสูงถึงต้องเรียกเธอมาพบในเวลานี้ และทำไมต้องพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกคำสั่งเช่นนั้น ไอวี่เดินมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เธอปิดคอมพิวเตอร์ แอร์ และไฟในห้อง หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายและล็อคประตูห้องพักครูอย่างแน่นหนา ก่อนที่จะเดินไปยังห้องของรองผู้อำนวยการโรงเรียนตามคำสั่ง ตลอดทางเดินที่มืดสลัวและเงียบสงัด ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับชายหนุ่มที่เธอเพิ่งรู้ว่าเป็น 'รองผู้อำนวยการ' คุณพิรัชย์ สินธปกรณ์ ชายผู้มีรองเท้าหนังเงาที่เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้ เธอรู้สึกสับสนและงุนงงอย่างมาก ทำไมต้องเรียกเธอมาพบตอนสองทุ่ม? เรื่องงาน? หรือเรื่อง... เหตุการณ์สุดวิสัยนั้น? เธอเดินผ่านห้องเรียนที่มืดสนิทไปทีละห้อง หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อใกล้ถึงห้องทำงานของผู้บริหารที่อยู่ชั้นบนสุด เธอไม่แน่ใจว่าการเผชิญหน้าในครั้งนี้จะมีจุดประสงค์อะไร แต่ความรู้สึกประหม่าและความตื่นเต้นก็ตีกันอยู่ในใจ เธอหยุดอยู่หน้าประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ของ ห้องรองผู้อำนวยการ เงาของเธอทอดยาวบนพื้น ไอวี่ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วยกมือขึ้นเคาะประตู เป็นการเริ่มต้นบทบาทใหม่ที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องมาเล่นกับผู้ชายคนนี้ "เชิญครับ" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยตอบกลับมา เป็นเสียงเดียวกับที่เพิ่งออกคำสั่งทางโทรศัพท์ ไอวี่เปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ... ภายในห้องมีกลิ่นหอมของเครื่องปรับอากาศ และความเรียบหรูของเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ซึ่งแตกต่างจากห้องพักครูโดยสิ้นเชิง ยอร์ชนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ประสานมือไว้บนปาก เอนพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ สายตาคมกริบของเขาทอดมองมาที่ไอวี่อย่างไม่ละสายตา "ขออนุญาตทักทายอย่างเป็นทางการนะครับ…สวัสดีครับผม…ยอร์ช" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่แฝงด้วยอำนาจบางอย่าง ไอวี่ก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท "สวัสดีค่ะ" "เชิญนั่งก่อนสิครับ" ยอร์ชผายมือไปยังเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน แต่ไอวี่เลือกที่จะยืนอยู่เฉยๆ "ฉันต้องขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณเมื่อตอนกลางวันค่ะ" ไอวี่กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เธอไปเช็ดรองเท้าให้เขา ยอร์ชคลี่ยิ้มเล็กน้อย "ผมไม่คิดว่านั่นเป็นการเสียมารยาทนะครับ…คุณไอวี่คงคิดมากเกินไป" "ขอบคุณค่ะที่ไม่ถือสา" "ผมดูเหมือนเป็นคนงี่เง่าเหรอครับ" เขาถามกลับด้วยรอยยิ้มที่ท้าทาย "เปล่าค่ะ" "คุณทำงานค่ำมืดแบบนี้ทุกวันหรือเปล่า" "ไม่ทุกวันหรอกค่ะ แล้วแต่ว่าวันไหนมีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องทำ" "โชคดีนะครับ…ที่นี่มีโบนัสสำหรับเพอร์ฟอร์แมนซ์ประจำปี ผมพิจารณาแล้วว่าจะจัดให้คุณอย่างเหมาะสมเลย" ยอร์ชกล่าวอย่างใจกว้าง "ฉันไม่ได้คาดหวังถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่รับผิดชอบหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายไม่ให้บกพร่องก็เท่านั้นเอง" "ผมไม่ได้สัมภาษณ์งานคุณนะ…คุณไอวี่ ไม่ต้องพูดกับผมเป็นทางการขนาดนั้นหรอก แล้วก็ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นด้วยครับ" "ฉันไม่ได้เกร็งค่ะ ฉันแค่รู้จักการวางตัวและการให้เกียรติ" ไอวี่ตอบกลับทันควัน พยายามปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง ยอร์ชหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึหึ…ดูแล้วท่าทางคุณจะเป็นคนรั้นนิดๆ นะครับ" "ถ้าดิฉันทำให้ท่านไม่พอใจ ดิฉันต้องขออภัยค่ะ" ยอร์ชไม่ได้ตอบอะไร แต่เขาลุกขึ้นยืนและเดินก้าวไปหาเธออย่างช้าๆ เป็นการเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ ไอวี่ได้แต่ยืนนิ่ง แม้ปากจะบอกว่าไม่เกร็ง แต่จริงๆ แล้วเธอโกหก หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ด้วยใบหน้า บุคลิก รูปร่าง และเสน่ห์ที่น่าดึงดูดของเขา ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ยอร์ชเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ จนร่างของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว เขาก้มลงและสำรวจดวงตาของเธอตั้งแต่ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียนละเอียด ลำคอที่ขาวผ่อง ไปจนถึงร่องอกที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอ สายตาที่โลมเลียและสำรวจของเขาทำให้ไอวี่รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง เธอรับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในห้องทำงานอันหรูหราแห่งนี้ ยอร์ชยืนประชิดไอวี่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาและอำนาจ เขาจ้องมองลงไปในดวงตาของเธออย่างไม่ลดละ แล้วค่อยๆ ยื่นมือมาข้างหน้า เขาไม่ได้แตะตัวไอวี่โดยตรง แต่ใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ตของเธออย่างช้าๆ เป็นการสัมผัสที่สร้างความเสียวซ่านและกดดันอย่างรุนแรง เพราะเธอรู้ดีว่ามือของเขานั้นอยู่ใกล้ผิวของเธอเพียงแค่ปลายผ้า ไอวี่สูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายของเธอแข็งทื่อด้วยความประหม่าและความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ความใกล้ชิดของเขานั้นอันตรายและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขา ปนกับกลิ่นกายที่สะอาด ทำให้เธอรู้สึกมึนงง ยอร์ชเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้หูของเธอเล็กน้อย แล้วกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด "พูดตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อมเลยนะครับว่า... ผมสนใจคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น" "คะ..." ไอวี่ตอบได้เพียงแค่นั้น สมองของเธอหยุดทำงานไปชั่วขณะ ยอร์ชผละใบหน้าออกมามองเธอตรงๆ รอยยิ้มของเขาดูมั่นใจและเป็นต่อ เขาจ้องมองริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอ "จะว่าอะไรไหมถ้าผมจะขอ... จูบคุณ" ไอวี่ตกตะลึงกับคำพูดของเขาและแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง นี่คือรองผู้อำนวยการโรงเรียน ผู้มีอำนาจ และเป็นที่พูดถึง กำลังขอจูบครูอัตราจ้างสาวในห้องทำงานของเขา ในเวลาสองทุ่ม เธอได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าของคนตัวใหญ่ อย่างไม่รู้จะตอบอะไรกับคำขอที่ตรงไปตรงมาและน่าตกใจของเขา ยอร์ชยังคงรอคำตอบอย่างใจเย็น สายตาของเขามั่นคงและไม่รีบร้อน