“เฮียอยากให้ผมไปสืบมั้ยครับ” น้ำเสียงวัชระนิ่งและรู้หน้าที่ดี
เมฆินทร์ถอนหายใจเฮือกก่อนตอบออกไป
“อืม ไปสืบมาให้ละเอียด ฉันไม่ชอบคำว่าไม่รู้”
“ครับเฮีย”
วัชระไม่ถามอะไรเพิ่ม เขารู้จักเจ้านายดีเกินกว่าจะถาม เขาเพียงก้มหัวแล้วรีบออกจากห้อง ปล่อยให้เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่หนาแน่นขึ้นทุกวินาที
เมฆินทร์เดินไปหยุดที่หน้าต่างอีกครั้ง สูดลมหายใจยาว เขาไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมการที่เธอหายไปโดยไม่บอกกล่าวถึงได้ทำให้ใจเขาร้อนรุ่มเหมือนจะระเบิด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นฝ่ายเริ่มเกมก่อนแท้ๆ เขาอยากลองใจเธอ อยากเห็นว่าเธอจะหึงไหม แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นฝ่ายทนไม่ได้เสียเองเมื่อรู้ว่าเธอหายไป
เขาเฝ้ามองโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนภาพนั้นคอยบอกว่าเธอหนีเขาไปไกลกว่าที่คิด
เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน วัชระก็กลับมาพร้อมแฟ้มบางๆ ในมือ
“เฮีย ผมได้ข้อมูลมาแล้วครับ ตอนนี้เธอ
