“แม่ของหนู...โดนพ่อฆ่าตายค่ะ ตอนแรกหนูอยู่กับป้า แต่ป้าชอบด่าหาว่าหนูเป็นตัวภาระ แล้วลุงเขยก็ชอบตี หนูได้ยินว่าที่นี่มีแต่คนใจดี หนูก็เลยแอบหนีมาตอนที่ลุงกับป้าไปกินเหล้าที่ร้านหน้าปากซอย...”
คำพูดของเด็กหกขวบตรงหน้าเรียบง่ายราวกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ทุกคำคือรอยบาดลึกที่โลกฝากไว้ให้เด็กตาดำๆ ลัลน์ลลิตไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี นอกจากลูบศีรษะเล็กๆ นั้นเบาๆ น้ำตาของเธอก็เอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว
ขณะเธอกำลังจะพูดปลอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก เสียงรองเท้าหนังที่คุ้นเคยเกินไปดังชัดเจนในความเงียบ
เธอหันขวับไปทางประตู หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก
และที่กรอบประตูไม้นั้น ร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านเข้ามาเป็นเส้นบางบนพื้น
สายตาคมของชายคนนั้นจับจ้องมาที่เธอโดยไม่หลบหนี
“คุณเมฆ...”
ชื่อที่เธอไม่คิดว่าจะได้เอ่ยในที่แห่งนี้อีกหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างเผลอ
