“คนที่สามารถฆ่ามึงทิ้งได้โดยไม่มีใครหาศพเจอไงล่ะ ไสหัวไปซะ ถ้าอยากได้เด็กคืนก็ไปแจ้งความเอา อย่ามาทำป่าเถื่อนแถวนี้”
น้ำเสียงของเขาดุดัน ดวงตาเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว ใจนึกอยากไปดูแลลัลน์ลลิตมากกว่า แต่ก็ต้องปกป้องเธอเอาไว้ก่อนเพราะอีกฝ่ายดูจะไม่ยอมจบง่ายๆ
“อย่ามาขู่!” ลุงเงื้อมือในจังหวะมึนเมา หมัดสะเปะสะปะสาดมา เขาหลบองศาแค่ครึ่งคืบ ปล่อยให้แรงลมหมัดเฉี่ยวชายเสื้อ แล้วล็อกข้อมืออีกฝ่ายแบบไม่ต้องใช้แรงมากอย่างคนเคยฟาดฟัน แต่เขาไม่ซัดกลับ เขาเพียงบิดข้อมือให้เจ็บจนคนเมาโอด ก่อนกดเสียงต่ำที่ฟังดูน่าขนลุก
“ไสหัวออกไปซะ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้มึงได้นอนในโลงแทนเตียงแน่เพราะกูจะเอาลูกปืนเจาะกบาลมึงตอนนี้เลย และทางที่ดีอย่ามายุ่งกับเด็กอีกถ้าไม่อยากมีปัญหา”
คำว่า ‘ลูกปืน’ ทำให้ลุงของมะลิชะงักไปทันที ดวงตากะพริบสองครั้ง เหมือนสติบางส่วนค่อยๆ กลับมา เขาสบถคำสั้นๆ แล้วถอยหลังกลับในที่สุด
“เออๆ
