อย่างน้อย...ตอนนี้ก็ไม่มีใครทำร้ายคนที่เขารักได้อีกแล้ว...
โลกทั้งใบของลัลน์ลลิตเหมือนถูกใครใช้มือบดจนแตกละเอียดในวินาทีนั้น เมื่อความอุ่นชื้นค่อยๆ ไหลแผ่จากแผ่นอกของเมฆินทร์ลงมาสู่แขนและตักของเธอ เลือดสีแดงเข้มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาจนกลายเป็นคราบสีเข้มชัดเจน
“คุณเมฆ!” เธอกรีดร้องเสียงหลง ใช้ร่างตัวเองยันเขาไว้ไม่ให้ทับลงมาหนักเกินไป “ไม่…ไม่! คุณอย่าเป็นอะไรนะ ได้โปรด…อย่าทิ้งฉันกับลูกไปแบบนี้…”
เสียงร้องไห้ของเธอกลืนผสมกับเสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงรองเท้าวิ่งไปมาอย่างสับสน ทว่าเมฆินทร์กลับยิ้มอ่อนในขณะที่ดวงตาเริ่มพร่าเลือน เขาพยายามหายใจเข้าลึกแม้แต่ละลมหายใจจะเหมือนมีก้อนหินหนักทับอยู่บนอกก็ตาม
“ผม…บอกแล้วไง…” เขาพูดทีละคำอย่างลำบาก เสียงแหบพร่าราวกับลอดผ่านเศษกระจก “ผมจะปกป้องคุณ…กับมะลิ…ไม่ให้ใครแตะต้องได้อีก”
ลัลน์ลลิตส่ายหน้าน้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก “ไม่…ฉันไม่ต้องกา
