เขาหยิบปากกาขึ้นมาถือ นิ้วมือเรียวยาวที่เคยจับปืนมานับครั้งไม่ถ้วนกลับสั่นเล็กน้อยตอนที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ เส้นตัวอักษรตัวแรกยังเขียนไม่จบดี ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็วเหมือนสายฟ้าแลบ
คำสั่งที่เขาให้กับเมฆาเมื่อคืนก่อนเดินทางมาที่นี่เองก็ผุดตามขึ้นมาทันที
‘ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง พี่ต้องพร้อมเคลื่อนคนเข้ามา ถ้าผมส่งสัญญาณ’
โจนาธานคิดว่าเขามาคนเดียว ไม่มีทีม ไม่มีแผนสำรอง
แต่สำหรับเมฆินทร์ ชีวิตในโลกของคนอย่างเขาไม่เคยมีคำว่าประมาท
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยทำทีเป็นอ่านเอกสาร ขณะที่มืออีกข้างกำปากกาแน่นพอให้ปลายปากกาจิกลงบนกระดาษเกิดเสียงเบาๆ แทบไม่ได้ยิน ทว่าคนที่เฝ้าดูจากระยะไกลผ่านกล้องส่องกลางคืนอย่างเมฆาและทีมบอดี้การ์ดรู้ได้ทันทีว่าเป็นสัญญาณที่ทั้งคู่ตกลงกันไว้ล่วงหน้า
ขณะเดียวกันนั้นเอง โจนาธานก็ยังไม่หยุดการยั่วยุเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังมัวยึกยัก เขาหันกลับไปทางลัลน์ลลิต โน
