แสงแดดยามสายของเชียงรายอาบทั่วสนามหญ้ากว้างหน้าอาคารไม้ของมูลนิธิลลิตา เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังแข่งกับเสียงนกบนคานไม้ ลัลน์ลลิตยืนอยู่ตรงเฉลียงบ้านพักในเสื้อไหมพรมคอเต่าสีครีม เธอมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน
ร่างสูงของเมฆินทร์อยู่ท่ามกลางกลุ่มเด็กชาย เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเหนือข้อศอก กางเกงยีนเปื้อนฝุ่นและรอยดินจากสนาม พื้นรองเท้าเต็มไปด้วยคราบโคลน แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
เมื่อวานนี้เขาขอโอกาสได้ดูแลเธออยู่ที่นี่จนกว่าเธอจะกลับ แน่นอนว่าเธอพยายามปฏิเสธแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะดื้อกว่าที่เธอคิด สุดท้ายเธอก็เลยปล่อยเลยตามเลย เพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าคนพาลอย่างเขา จะเป็นอย่างไรเมื่อได้อยู่ใกล้พวกเด็กๆ
แล้วตอนนี้เขาก็กำลังนั่งสอนเด็กผู้ชายหลายคนต่อโต๊ะไม้ด้วยมือเปล่า
“อย่าใจร้อนสิครับ ต้องวางตะปูให้นิ่งก่อน ค้อนถึงจะลงตรงจุด”
“คุณเมฆครับ มันเอียงอีกแล้ว”
“
