“แต่ผมแคร์” เสียงเขาเข้มขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะลดลงเป็นแผ่วเบา “ผมไม่อยากให้คุณหรือเด็กต้องโดนสายตาแบบนั้น”
“คุณพูดเหมือนแต่งเพราะความสงสาร” เธอหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงสั่นน้อยๆ “คุณไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นค่ะ ฉันไม่ต้องการ”
“ทำไมล่ะ” เขาขมวดคิ้ว “ผมอยากดูแลคุณจริงๆ”
“พอเถอะค่ะ ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องการความเห็นใจจากใคร คืนนั้น...เป็นฉันเองที่ประมาทจนเกิดเรื่องใหญ่ และฉันคงไม่โทษคุณ เพราะคุณเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น ทุกอย่างมันเริ่มที่ฉัน ก็ควรจะจบที่ฉันคนเดียว ส่วนลูก...” เธอทาบมือลงกับหน้าท้องของตัวเอง ก่อนตัดสินใจพูดไปให้ชัดเจน
“ฉันจะไม่ขัดขวางถ้าคุณอยากจะพบเค้าในบางเวลา เค้ามีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าใครเป็นพ่อ เพียงแต่...อย่าใช้การแต่งงานมาผูกมัดเราไว้กับคุณเลยค่ะ เพราะมันไม่จำเป็น”
“คุณกำลังใจร้ายกับผมมากนะคุณลัลน์”
“ฉันก็แค่พูดตรงไปตรงมา ฉันไม่ได้โกรธหรือเกลียดคุณนะคะคุณเมฆ แต่เร
