แม้แต่หนูมะลิที่ยังคงยืนอยู่ข้างเขาก็หันมองคุณตาอย่างไม่เข้าใจบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
เมฆินทร์ยืนนิ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม
“และเด็กคนนั้น...คือสายเลือดของผมครับ”
จักรินทร์เลื่อนสายตาจากเขาไปยังเด็กหญิงข้างกาย ก่อนจะกลับมาสบตาเมฆินทร์อีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้เอ่ย แต่เขาเลือกที่จะนิ่งไว้ก่อน
เมฆินทร์รู้ดีว่าในจังหวะนี้...ทุกคำต้องมาจากใจ
“ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแบบนั้น ผมรู้ว่าผมเป็นคนผิดตั้งแต่ต้น และผมไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ แต่ผมอยากทำในสิ่งที่ถูกต้อง...ในตอนนี้”
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดต่ออย่างชัดเจน
“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอโทษอย่างเดียวครับ ผมมาที่นี่...เพื่อขอให้คุณลุงอนุญาตให้ผมได้แต่งงานกับคุณลัลน์อย่างถูกต้องตามประเพณี ผมยินดีเป็นสามีที่ดีของเธอและเป็นพ่อที่ดีของลูก ขอแค่...คุณลุงจะเมตตาเท่านั้น”
เสียง
