เพียงสองประโยคสั้นๆ แต่กลับทำให้มือของเธอสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งขาดหายไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีใครมาดึงอากาศรอบตัวออกไปจนหายใจไม่สะดวก
บ่ายวันเดียวกัน วัชระปรากฏตัวขึ้นในห้องทำงาน เขามาในชุดเชิ้ตสีดำเรียบร้อยไม่สวมสูททับเหมือนเดิม รอยยิ้มกะล่อนยังติดอยู่บนใบหน้า แต่ในแววตากลับดูมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มาแค่ในฐานะ ‘ผู้ช่วยประสานงานของเจ้านาย’
“เฮียฝากผมมาดูงานแทนน่ะครับ” วัชระพูดพลางวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ “เฮียต้องไปเคลียร์งานบางอย่างที่ฮ่องกง คงอีกพักใหญ่ถึงจะกลับ”
“เค้า…ไม่ได้บอกเหรอคะว่าจะกลับเมื่อไหร่” ลัลน์ถามเสียงแผ่ว
“ยังครับ” เขาส่ายหน้า “แค่บอกว่ามันสำคัญมากและยังไม่สามารถระบุกำหนดการที่แน่ชัดได้”
หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ พยายามทำให้ตัวเองเชื่อว่าเรื่องนั้นคงเป็นเรื่องธุรกิจธรรมดา แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้ดีว่าผู้ชายคนนั้น…ไม่เคยมีอะไรที
