พบกันครั้งแรก

ชลิดาไขกุญแจห้องพักเข้ามาอย่างอ่อนล้าหลังจากเลิกงาน และหาอะไรทานมาแล้วเรียบร้อย  เธอมองเวลาแล้วนึกในใจ ว่าวันนี้ดีนะ รถไม่ค่อยติด จึงมาถึงห้องพักเร็ว   เธอทำงานเป็นผจก.ร้านอุปกรณ์ตัดเย็บที่ใหญ่ที่สุดในตัวเชียงใหม่  แต่ละวันมีทั้งงานและปัญหาเข้ามาให้รับมือไม่ขาด  ช่างรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน  ทั้งปัญหาเรื่องคนและงานทำให้แต่ละวันพอเลิกงานจึงหมดแรงไม่น้อย  เรียกว่าค่าจ้างหลักหมื่นทำงานหลักแสนก็ไม่ผิด   เธอเป็นหญิงสาวอายุ 25 โสดเพราะมัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาหาแฟน  สมัยเรียนก็เรียนโรงเรียนสตรีอีก ชีวิตช่างไร้สีสันอย่างที่สุด  ยิ่งตอนนี้มาทำงานไกลบ้าน  งานที่เชียงใหม่เมืองในฝันของเธอไม่เป็นแบบที่คิด  จากที่คิดว่าจะใช้ชีวิตที่นี่อย่างสบายๆ เป็นเมืองที่สงบ  ไม่วุ่นวาย แต่พอมาจริงๆ แล้วช่างจากที่จินตนาการแบบฟ้ากับดิน  ที่นี่แทบไม่ต่างจากกทม.เลย  รถติด ถนนเล็ก  ค่าครองชีพไม่น้อยหน้าเมืองหลวง  ค่าที่พักพอๆ กัน แต่เธอก็ยอมจ่ายเพราะคิดว่าซื้อความปลอดภัย คิดเพลินๆ เธอได้ยินเสียงดังโครมครามด้านนอกห้อง  ทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ปกติที่นี่เงียบสงบ จนน่าวังเวงในบางทีด้วยซ้ำแล้วเกิดอะไรขึ้น  เธออดไม่ได้จะไปประตูดูเหตุการณ์ข้างนอก  เผื่อห้องไหนฆ่ากันตายจะได้หาทางหนีทีไล่  แต่ทว่า..เมื่อเธอเปิดประตูปุ๊บ...  มีชายหนุ่มตัวสูงโผล่มาจากไหนไม่รู้  วิ่งพรวดพราดมาที่หน้าประตูห้องขอความช่วยเหลือ  "ช่วยด้วย ขอเข้าไปหลบคนร้ายหน่อย ผมบาดเจ็บ"  เธอหลบให้โดยอัตโนมัติ  ทั้งๆ ที่ปกติเธอเป็นคนค่อนข้างระวังตัว   "ปิดประตูก่อน  ถ้าใครถามหาช่วยบอกว่าไม่เห็นผมนะ"  ชายต่างชาติแปลกหน้าแต่พูดภาษาไทยคล่องปร๋อร้องขอ ชลิดารีบปิดประตูลง ก่อนจะเดินมาดูคนตัวโตที่ค่อยทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างเหนื่อยหอบ  เธอเพิ่งสังเกตุว่าเสื้อเขาเปื้อนเลือด  มีร่องรอยการถูกทำร้าย  มีบาดแผลตามตัวหลายที่ "คุณต้องไปโรงพยาบาล"  เธอพูด  กำลังจะหยิบโทรศัพท์มาเพื่อเรียกรถพยาบาล  หากแต่มือใหญ่ยกมือขึ้นห้าม "ผมไปไม่ได้  ผมถูกตามทำร้ายอยู่  ขอร้องเถอะ" เขาบอก "คุณเป็นใครมาจากไหน  ไปทำอะไรมาถึงถูกทำร้าย"  เธอพูด  พลางนึกตำหนิตัวเองว่ากำลังหาเรื่องใส่ตัวรึเปล่า  ทำไมอยู่ๆ ถึงเปิดประตูห้องไปแบบนั้นนะ ถ้าถูกฆ่าหมกคอนโดจะทำไง  คิดอย่างร้อนใจ "ผมไม่ใช่คนร้าย"  เขาหยิบกระเป๋าเงินหนังอย่างดีสีดำ  ส่งให้เธอ  "คุณดูบัตรประจำตัวผมได้เลย  ค้นตัวหรือกระเป๋าผมได้ เท่าที่คุณสบายใจ"  เธอรับกระเป๋าใบนั้นมาเปิดดูช่องใส่บัตร  ใบแรกเป็นบัตรประชาชนของไทย มีเลข 13 หลัก  ระบุชื่อนายไรวินท์  วงศ์บุรีรัตน์  อายุ 32 ปี  นามสกุลดังของเชียงใหม่นี่นา  เธอคิดในใจ  ดูรูปในบัตรกับคนตรงหน้าก็พอมีความคล้ายคลึงกันอยู่   "คุณยึดไว้ได้เลยในช่วงที่ผมขอหลบที่นี่"  เขาพูดต่อ "คุณพอจะมีชุดทำแผล  ยาแก้ปวดไหม"  "เดี๋ยวฉันลงไปซื้อให้ดีกว่า   แต่คุณไม่ติดต่อคนของคุณเหรอ  น่าจะดีกว่านะ" เธอถาม "ไม่  ตอนนี้ผมไม่ไว้ใจใคร  จนกว่าผมจะหายดี ถ้าคุณจะลงไปซื้อของ  เอาเงินในกระเป๋าผมไปได้เลย" ชายหนุ่มบอกพลางหลับตาลง  เขาก็ไม่รู้ตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกว่าเธอตรงหน้าไว้ใจได้   "คุณจะเอาอะไรบ้าง  ขอดูแผลได้ไหม จะได้ซื้อของมาถูก" เธอถาม "ขอยาล้างแผล  น้ำเกลือ  เบตาดีน  ยาแก้ปวด กับอาหารสักหน่อยก็พอครับ" เขาตอบ "งั้นฉันจะล็อกห้องนะ  คุณรอแปบ"  เธอตรงไปคว้ากระเป๋าเงินใบเล็กของตัวเอง  วางกระเป๋าเงินของเขาไว้บนโต๊ะ  โดยไม่ได้หยิบเงินของเขาไปตามที่เขาบอก  เปิดประตูห้องมองซ้ายขวาเห็นว่าไม่มีอะไร จึงก้าวออกไปและล็อกห้องด้วยแม่กุญแจจากด้านนอก ลงไปร้านค้าใต้คอนโดซึ่งเป็นร้านสะดวกซื้อชื่อดัง 24 ชม. มีทุกอย่างตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยกเว้นเรืบรบที่ไม่มีขาย ##### เปย์ตั้งแต่เจอครั้งแรกเลยนะคะ พ่อหนุ่ม