ทำความรู้จักกัน

ชลิดาไขประตูห้อง พร้อมกับของพะรุงพะรัง  เธอซื้อชุดทำแผลมานิดหน่อย ไม่อยากซื้อเยอะจนผิดสังเกตุ  และที่เหลือเป็นพวกน้ำดื่ม  อาหารแช่แข็ง  ขนมพอสมควร เธอพบว่า "เขา" หลับไปแล้ว  เธอจึงปลุกเขา "คุณ"  เธอเรียก ชายหนุ่มลืมตาอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณระวังตัว  พอเห็นว่าเป็นเธอจึงมีทีท่าผ่อนคลายลง  "คุณมาแล้ว  มีใครน่าสงสัยข้างล่างไหม"   "ไม่มีนะ" เธอส่ายหน้า  "ฉันว่าคุณทำแผลก่อนดีกว่า  อาบน้ำไหวไหม"   ชายหนุ่มพยักหน้า  จะลุกขึ้นหากไม่มีแรงต้องล้มตัวลงนอนกับโซฟาอีกรอบ  "ผมคิดว่าผมไม่ไหว"   ชลิดากรอกตามองบน แล้วจะทำไงล่ะ  "งั้นคุณถอดเสื้อ  ฉันจะไปเอาผ้ามาให้เช็ดตัวจะได้ทำแผล"   เธอไปเอาน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็ก มาวางให้เขา  พบว่าชายหนุ่มกำลังพยายามถอดเสื้ออย่างลำบาก  เนื่องจากเขาใส่สูทและเชิ้ตสีขาวแขนยาวเต็มยศ  แต่ก็ไม่ได้คิดจะช่วยเขาถอดแต่อย่างใด   จนชายหนุ่มจัดการถอดเสื้อนอกและเชิ้ตออกแล้ว  เธอจึงส่งถุงผ้าให้   "อ่ะ  นี่ฉันซื้อชุดใหม่มาให้  เป็นเสื้อกล้ามกับบ็อกเซอร์ ในสะดวกซื้อมีขายแค่นี้  พอใช้ได้ไหมคะ ถ้าจะเข้าห้องน้ำอยู่ก่อนถึงห้องครัว  ห้องน้ำมีประตูสองด้าน ถ้าคุณเข้าจากด้านนอกช่วยล็อกประตูอีกฝั่งไว้ด้วยค่ะ"   เขารับไป พร้อมขอบคุณ  เธอจัดการอุ่นอาหารในห้องครัว เขาจึงถือโอกาสเปลี่ยนชุดระหว่างที่เธอไม่อยู่ และทำแผลให้ตัวเอง  เมื่อเธอกลับเข้ามาจึงพบว่าชายหนุ่มล้างแผลเสร็จแล้ว  เธอพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "แผลคุณไม่ได้ลึกมาก  นี่รอยอะไรนะ  เธอมองรอยถากแดงๆ ที่แขนมีเลือดออกพอสมควร แต่แผลไม่ลึก  "กระสุนถากไปน่ะ" เขาตอบหน้าตาเฉย ในขณะที่เธอตกใจ  "นี่ใช้ปืนเลยเหรอ"  เขาพยักหน้ารับ  ก่อนจะตอบว่า" "ผมถึงบอกว่าตอนนี้ผมไม่ไว้ใจใคร  ไม่รู้ว่าคนใกล้ตัวไว้ใจได้แค่ไหน"   "งั้นคุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน"  เธอถามตรงๆ ตรงจริงๆ อีหนู  เขาคิดในใจ  หน้าตาสวย มีน้ำใจแต่ตรงจนน่าประหลาด  เขายอมรับว่าไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้เลย  รอบตัวมีแต่คนอยากอยู่ใกล้ๆ  เอาอกเอาใจเขา นี่อะไร.... "ผมขออยู่ที่นี่สักพักได้ไหม  จนกว่าคนของผมที่ผมไว้ใจจะมาถึงไทย"  เขาขอ เธอขมวดคิ้ว  ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย ถึงจะมีนามสกุลดังแต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าเป็นคนดี  ที่ช่วยตอนแรกก็มนุษยธรรมล้วนๆ  แต่จะให้อยู่ยาวจะดีรึ "สักพักของคุณแค่ไหน  คุณเป็นผู้ชายนะ คงไม่เหมาะจะมาอยู่ที่นี่"  เธอตอบ "ประมาณ 2 อาทิตย์  ผมอยากเก็บตัวสักพัก" เขารีบพูดต่อเมื่อเห็นเธอนิ่วหน้า  "ผมให้ค่าตอบแทนก็ได้  ถือเป็นค่าดูแลผม  เหมือนผมจ้างคุณเป็นนางพยาบาลพิเศษ"   "แต่ฉันไม่ใช่พยาบาล      ฉันว่าคุณไปแอดมิทรพ.เอกชนดีๆ ขอความส่วนตัว ทุกอย่างเป็นความลับก็น่าจะได้นะ" เธอพูดตรงๆ  เงินใครก็อยากได้ แต่แบบนี้มันดูแปลกๆ "แล้วที่นี่มันก็มีห้องน้ำห้องเดียว ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามในห้องส่วนตัว" เธอพูด "ผมจะไม่รบกวนคุณเกินจำเป็น  เรื่องล่วงเกินคุณสบายใจได้เลย  ผมไม่มีรสนิยมชอบไข่ดาว" เขาพูดหน้าตาเฉย หน็อย...ไอ้ฝรั่งนี่  เธอปากระดาษทิชชู่ใส่เขา "ปากเหรอนั่น ฉันไม่น่าช่วยคุณเลยนะ"  ไอ้ปากสามหาว  บังอาจมาหมิ่น 35 คัพซีว่าเป็นไข่ดาว  มันน่าเปิดโชว์ให้เห็นว่าไม่ใช่ที่สบประมาทไหม เขารับกระดาษทิชชู่นั่นไว้  "ขอโทษ  ผมแต่จะบอกว่าผมไม่มีเจตนาอย่างอื่นจริงๆ  บริสุทธิ์ใจ แต่อาจจะใช้คำพูดผิด" "ฉันอุ่นข้าวต้มไว้ให้แล้ว  ลุกไปทานเองนะคะ  อ้อ..ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ฉันคิดค่าที่พักวันละสามพัน  โอเคนะ"  เธอเดินหายไปในห้องนอน  "ฉันจะพักผ่อนแล้ว"   เขามองตามเธอไป  อมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเธอเรียกค่าให้ที่พัก "งกจริงๆ คนสวย"