EP.8:บังคับ

~หมวย ~ เสียงเรียกที่พยายามจะฟังดูเป็นคำสั่งดังขึ้นข้างหูฉันอย่างต่อเนื่อง มันดึงฉันออกจากความมืดมิดของการนอนหลับที่เหนื่อยล้า... และความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลือ หมวย! หมวย! ตื่นได้แล้ว! ฉันพยายามกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสง ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสลึมสลือ ร่างกายหนักอึ้งและปวดร้าวไปหมดทุกส่วน เพราะเสียงเรียกของเขาที่ปลุกฉัน แต่เสียงนั้นไม่ได้เย็นชาเท่าเมื่อคืน มันดูแฝงความหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกถึงความหวาดระแวงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว อืมมม ฉันมองสำรวจตัวเอง พบว่าตัวเองอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวใหญ่สีเทาและกางเกงวอร์มที่ฉันไม่คุ้นตา มันเป็นชุดที่สะอาดและดูราคาแพงมาก คลาส: (ยืนกอดอกข้างเตียง) "ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนเร็ว" ฉันหันไปมองเขาแต่ไม่พูดอะไร ฉันกลัว... และฉันเสียใจที่เขาทำกับเราเมื่อคืน ความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจมันหนักหนาเกินกว่าที่เด็กสาววัย 19 จะรับไหว คลาส: (เสียงทุ้มต่ำลงและเริ่มมีอำนาจ) "บอกให้ลุกขึ้นมากินข้าวกินยา อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังแบบเมื่อคืนนี้" น้ำเสียงเขาเริ่มเข้มขึ้นราวกับเป็นการเตือนครั้งสุดท้าย หมวย: "ค่ะ" ฉันตอบรับอย่างแผ่วเบา ฉันไม่อยากให้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเลยยอม ๆ ทำตามที่เขาสั่ง แต่เมื่อฉันจะลุกก็ ลุกไม่ขึ้น มันเจ็บแปลบขึ้นมาทันทีที่เคลื่อนไหวร่างกาย มันเจ็บมากไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะส่วนล่าง เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันเจ็บ เขาเดินเข้ามาหาฉันแล้วก้มลง ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้มากอีกครั้ง ทำให้ฉันต้องหดตัวหนีโดยสัญชาตญาณ หมวย: (เสียงสั่นเครือ) "จะทำอะไรค่ะ" ฉันถามอย่างระแวงที่สุด คลาส: (ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด) "จะพาไปกินข้าว ถ้าปล่อยให้เดินเองพรุ่งนี้ก็คงไม่ถึงหรอก" พูดจบเขาก็ใช้มือช้อนร่างฉัน อุ้มเราท่าเจ้าสาว เดินไปที่โต๊ะอาหารทันที ฉันตกใจกับการกระทำที่อ่อนโยนผิดปกติของเขา เขาอุ้มฉัน... นี่คือคนเดียวกับที่ทำร้ายฉันเมื่อคืนจริง ๆ เหรอ? คลาส: (วางฉันลงบนเก้าอี้อย่างเบามือ) "กินซะ กินเสร็จแล้วกินยาลดไข้ด้วย" เขาบอกฉันเสร็จและเดินออกไปไหนก็ไม่รู้ ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวพร้อมชามข้าวต้มร้อน ๆ และยาเม็ดสีขาววางอยู่ข้าง ๆ เวลานี้เขาก็ดูเป็นคนดีคนนึงเลยนะ... เป็นการดูแลที่เย็นชาและบังคับ แต่ก็เป็นการดูแล... แต่เขาก็อันตรายอยู่ดี และฉันจะไม่ลืมสิ่งที่เขาทำ ฉันจัดการกินข้าวกินยาเสร็จอย่างช้า ๆ เพื่อให้ร่างกายได้รับพลังงาน เขาก็เปิดประตูเข้ามาพอดี คลาส: (เดินมาพร้อมกับเช็คเงินสด 50,000 บาท เขาวางมันลงบนโต๊ะอาหารต่อหน้าฉัน) "นั้นเช็คค่าตัวเธอ" ทันทีที่เห็นเช็ค ใบหน้าของฉันชาไปหมด ความโกรธพุ่งสูงขึ้นทันทีจนลืมความกลัว หมวย: (เสียงดังและชัดเจน) "ฉันไม่ได้ขายตัว!! คุณขืนใจฉัน ฉันไม่ได้เต็มใจที่จะนอนกับคุณด้วยซ้ำ!" ใช่ ฉันไม่ได้ขายตัว ไม่ได้เต็มใจเลย เงินก้อนนี้มันคือการดูถูกอย่างที่สุด ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉันได้ คลาส: (เลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน) "ไม่เอาว่างั้น? หมายความว่าเธอต้องการจะให้ฉันฟรี ๆ เลยเหรอ?" หมวย: "นี่คุณ!!!" ฉันได้แต่กำมือไว้แน่น ด้วยความโกรธจนตัวสั่น ฉันอยากจะกรีดร้องใส่หน้าเขา แต่ก็ทำไม่ได้ คลาส: (เดินเข้ามาประชิดตัวด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ) "เธอเป็นเมียฉันแล้ว ฉันคือคนแรกของเธอ เพราะฉะนั้น อย่าริอาจให้ใครมาซ้ำรอยฉันเด็ดขาด" เขาเรียกฉันว่าเมีย? ด้วยวิธีการแบบนี้เนี่ยนะ? หมวย: (รวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อพูดความจริง) "ไม่! ฉันไม่ใช่เมียคุณ!!! ถ้าการที่ได้กับคุณแล้วเป็นเมียคุณ คงมีเมียไปครึ่งประเทศแล้ว!" คลาส: (หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ) "คำพูดที่น่าสนใจ แต่คนอื่นไม่ใช่เธอไง ก็ฉันให้สิทธิ์เธอคนแรกไง" เขาพยายามบิดเบือนความจริงให้การทำร้ายฉันกลายเป็นการให้เกียรติ คลาส: "เอากับฉันก็ได้เงิน และเธอห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะฉันติดใจเธอแล้ว สาวน้อย" หมวย: "ไม่!!" ฉันตอบปฏิเสธอย่างชัดเจน ความโกรธของฉันตอนนี้มากกว่าความกลัว คลาส: (รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคำสั่งเฉียบขาดและหนักแน่น) "นับจากนี้เธอต้องย้ายไปอยู่คอนโดฉัน ฉันให้คนขนของเธอไปแล้ว" คำสั่งนี้ทำให้ฉันตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขารู้ที่อยู่ของฉันได้ยังไง? หมวย: (ลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังเจ็บปวด) "นี้คุณให้คนขึ้นไปห้องฉันหรอ มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!! คุณบุกรุกความเป็นส่วนตัวของฉัน!" คลาส: (ไม่สนใจการประท้วงของฉัน) "ตามนั้น" เขาไม่ให้ฉันมีสิทธิ์แม้แต่จะคัดค้าน คลาส: "อ่ออีกอย่าง ฉันขอสั่งให้เธอลาออกจากงานที่ผับซะ นี่คือคำสั่ง ถ้าไม่อยากให้คนรอบตัวที่เธอรักเดือดร้อน ก็อย่าขัดคำสั่ง ลงไปข้างล่างจะมีคนไปส่งเธอที่คอนโดฉัน" เขาทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้ การข่มขู่ถึงคนที่ฉันรักทำให้ฉันต้องยอมแพ้ทันที ฉันต้องทำตามคำสั่งนี้อย่างไม่มีทางเลือก