EP.12:แอลกอฮอล์🥃

~หมวย~ พอล้างจานเสร็จเราเดินออกมาเห็นพวกเขายังนั่งดื่มกันอยู่ เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของพวกเขาทำให้บรรยากาศดูสนุกสนานผ่อนคลาย ต่างจากความตึงเครียดที่ฉันรู้สึกอยู่ตลอดเวลา มันเป็นเสียงของโลกที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสอย่างใกล้ชิด พี่กาย: (โบกมือเรียกอย่างเป็นมิตร ใบหน้ามีรอยยิ้มกว้าง) "มานั่งด้วยกันก่อนสิน้องหมวย อย่าเพิ่งหนีไปไหนเลย" เรา: (พยายามยิ้มและเดินไปอย่างสุภาพ) "ค่ะพี่กาย ขอบคุณนะคะ" ฉันรู้สึกว่าการทำตัวเป็นมิตรกับพวกเขาเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ฉันอยู่รอดในโลกใหม่นี้ เราก็เดินไปนั่งลงตรงที่ว่างข้างคุณคลาส ซึ่งเป็นที่เดียวที่ว่างอยู่ ฉันพยายามนั่งให้ห่างเขาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามสร้างระยะห่างระหว่างเรา แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ออกมา พี่เสือ: (ยื่นขวดไวน์แดงที่ดูแพงมากมาทางฉัน) "ดื่มมั้ยน้องหมวย? เป็นไวน์ที่ดีที่สุดของฝรั่งเศสเลยนะ ลองดูหน่อย" เรา: (ส่ายหน้าอย่างสุภาพ) "หมวยดื่มไม่เป็นค่ะ" ใช่ค่ะเราดื่มไม่เป็นไม่เคยแตะเลย เพราะเงินทุกบาทต้องเก็บไว้ใช้จ่ายที่จำเป็น พี่เสือ: "ลองหน่อยมั้ย แค่จิบเดียวก็ได้ จะได้รู้รสชาติ มันเป็นประสบการณ์ใหม่นะ" เรา: (เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเล็กน้อย มันเป็นความรู้สึกที่ควบคุมได้ยาก) "ก็ได้ค่ะ" เราก็อยากรู้เหมือนกันว่ารสชาติมันเป็นยังไงทำไมคนชอบกันนัก ทำไมพวกเขาถึงดื่มมันได้อย่างสนุกสนานราวกับไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล รสชาติชีวิตใหม่ที่ฉันถูกบังคับให้เข้ามา อาจจะมาพร้อมรสชาติใหม่ ๆ ที่ฉันไม่เคยรู้จักก็ได้ จากนั้นพี่เสือเทไวน์ใส่แก้วทรงสูงอย่างบรรจงและยื่นให้เรา พี่เสือ: "สำหรับคนสวยครับ ดื่มช้าๆ นะ" (เขาพูดอย่างสุภาพและดูเป็นห่วงอย่างจริงใจ) เรา: "ขอบคุณค่ะ" เรารับมาแล้วดื่มทีเดียวหมดแก้ว ฉันอยากให้มันจบเร็ว ๆ และคิดว่ามันคงรสชาติแย่ อื้ม อร่อยดี รสชาติดีเหมือนกันนะเนี่ย อื้มใช้ได้ มันให้ความรู้สึกอุ่น ๆ และซาบซ่าที่ลิ้น และความร้อนบางอย่างแล่นลงไปในท้อง มันทำให้ฉันรู้สึกกล้าขึ้นมานิดหน่อย เราก็นั่งดื่มกับพวกเขาแก้วแล้วแก้วเล่าจนเริ่มมึนหัว ไวน์รสชาติดีจนทำให้ฉันลืมตัว ความกลัวและความเจ็บปวดที่ถูกกดไว้ตลอดทั้งวันดูเหมือนจะถูกแอลกอฮอล์ชะล้างออกไปชั่วขณะ ฉันเริ่มพูดเยอะขึ้น หัวเราะเบา ๆ และ นั่งก็เซ นี่เราเริ่มเมาแล้วหรอเนี่ย อาการคนเมาเป็นแบบนี้เองหรอ โลกทั้งใบดูหมุนช้าลงและสีสันสดใสขึ้น ~คลาส~ ผมนั่งมองยัยหมวยที่จิบไวน์ไปเรื่อย ๆ อย่างไม่สนใจปริมาณ รู้ว่าตัวเองดื่มไม่เป็นยังจะอยากลองอีก ความกล้าบ้าบิ่นที่มาพร้อมกับความไร้เดียงสานี้ทำให้ผมหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็แฝงความสนใจที่ผมไม่สามารถปฏิเสธได้ แล้วดันซัดไปหลายแก้วด้วยนะ จนตอนนี้อาการออกชัดเจน นั่งเซไปเซมาแล้ว เธอดูไร้เดียงสาและอ่อนแออย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะพยายามแสดงความเข้มแข็งตลอดเวลา การเมาทำให้เธอเผยความอ่อนแอออกมาทั้งหมด และนั่นทำให้ผมยิ่งรู้สึกว่าเธอต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผม ผม: (ผมลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แต่ในใจกลับเร่งเร้าให้พาเธอไปอยู่กับผมตามลำพัง) "พวกมึงถ้าจะนอนนี้ก็ตามบายเลยนะเว้ยเดี๋ยว กูจะพายัยนี่ไปนอนแล้ว" พวกมัน: (เสียงงัวเงียตอบรับพร้อมกัน) "อืม ๆ จัดการให้เรียบร้อยนะมึง" จากนั้นผมก็หันไปทางหมวย ผม: (ยื่นมือออกไป) "ปะไปนอนเมาแล้ว ลุกไหวมั้ย" เทอส่ายหัว ใบหน้าเธอแดงก่ำและดวงตาปรือ ๆ พร้อมกับส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ผมไม่รอให้เธอปฏิเสธหรือพูดอะไรอีก ผมเลยอุ้มเทอเข้ามาที่ห้อง ท่าอุ้มเจ้าสาวอีกครั้ง ร่างกายเธอเบามากจนน่าตกใจ และตรงไปที่เตียง ค่อย ๆ วางเทอลงอย่างเบามือ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องระมัดระวังกับเธอขนาดนี้ ผม จัดท่านอนห่มผ้าให้ อย่างเรียบร้อย เหมือนดูแลเด็กที่ไม่สบาย แล้วผมก็เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ผมต้องการชำระล้างกลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่ของเพื่อน ๆ ออกจากร่างกาย เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ผมมองเธอที่หลับไปแล้วอย่างเงียบสงบ ออกมานอนกอดเทอ ผมดึงเธอเข้ามาชิดอกอย่างเป็นธรรมชาติ > ทำไมถึงต้องกอดเทอ? ไม่รู้สิก็อยากกอด มันไม่ใช่ความรู้สึกรักใคร่ แต่มันเป็นความรู้สึกของการ ครอบครองที่บริสุทธิ์ การกอดเธอทำให้ผมรู้สึกว่าผมได้ครอบครองเธออย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่เป็นความอ่อนแอและความไร้เดียงสาของเธอด้วย แล้วผมก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปทันที เช้า 6:20 น. ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเพราะ เสียว ๆ ที่แกนกายเหมือนมีอะไรมาโดน เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยในยามเช้า แต่ครั้งนี้มันแตกต่างและเร้าอารมณ์มากกว่าปกติ พอผมเปิดผ้าห่มก้มลงมองเท่านั้นแหละ ผม: (เสียงดังและตกใจปนขำ) "อ้ากกก อะไรของเทอเนี่ยยัยหมวย" ใช่ครับ ยัยหมวยล้วงมือเข้าไปในกางเกงกำแกนกายของผมไว้อยู่ ไม่รู้ละเมอหรืออะไร แต่แรงกำของเธอก็หนักแน่นพอสมควร แล้วเช้า ๆ แบบนี้ด้วย ตื่นสิครับรออะไร ผมเขย่ายัยหมวยให้ตื่นขึ้นมาดูผลงานของตัวเองที่มือของเทอกำแกนกายของผมที่ตื่นตัวเต็มที่แล้ว ผม: "นี่!!! ยัยหมวย ตื่นนนนนนนนน" หมวย: (เสียงเทอบ่นงึมงำ ๆ ในลำคอด้วยความรำคาญที่ถูกขัดจังหวะการนอนหลับแสนสบาย) "อืมมมมม อะไรแต่เช้าเนี่ย ปล่อยให้นอนต่อไม่ได้เหรอ" ผม: (ผมดึงมือเธอออกจากกางเกงนิดหน่อยเพื่อให้เธอรู้สึก) "ตื้นขึ้นมาดูผลงานของเทอเดี๋ยวนี้เลยนะยัยหมวย ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว" เทอค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้มมาด้วยหน้าตาที่บูดบึ้งเพราะโดนขัดจังหวะการนอน หมวย: (เสียงหงุดหงิด) "อะไร" เทอเอ่ยถามผม ผม: "มือเทออะ" แล้วเทอก็ก้มมองมือตัวเองที่ยังคงอยู่ใต้ผ้าห่ม ว้าย!!! เมื่อเทอเห็นมือตัวเองที่กำแกนกายผมอยู่ก็รีบชักออกด้วยความตกใจ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว ผม: (ผมยิ้มเจ้าเล่ห์) "เทอทำมันขึ้นแล้ว รับผิดชอบด้วยนะ" เทอมองหน้าผมด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดเลยสักนิด ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความสับสน หมวย: "คืออะไร" ไอหน้าตาใสซื่อ ๆ นั้นมันน่าหมั่นเขี้ยวดีจริง ๆ มันทำให้ผมรู้สึกอยากทำลายความบริสุทธิ์ของเธออีกครั้ง ผมไม่สนใจความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเอง ผม: (ไม่รอช้า พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปอย่างตรงไปตรงมา) "เอากันมั้ย" ไม่รู้อะไรทำให้ผมพูดออกไปแบบนั้น เหมือนกับจะขอเทอแต่ถ้าเทอไม่ผมก็จะเอาอยู่ดีเหมือนถามพอเป็นมารยาท ทั้ง ๆ ที่ผมไม่ใช่คนมีมารยาท ผมแค่อยากให้เธอมีความรู้สึกว่าเธอได้ตัดสินใจเองบ้างเล็กน้อย หมวย: "ไม่นะ" เทอรีบตอบเหมือนกลัว ๆ อะไรบางอย่าง ใบหน้าเธอซีดลงทันที ผม: "ทำไม" ผมถามอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ หมวย: (น้ำตาเริ่มคลอเบ้าทันทีที่เธอพูด) "คุณจำตอนที่คุณขืนใจฉันไม่ได้หรอ มันเจ็บแค่ไหนคุณรู้มั้ย เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ คุณทำโดยไม่สนความรู้สึกฉันเลย" อ่าา ที่แท้เทอก็กลัวเป็นเหมือนครั้งแรกนี้เอง ผมรู้สึกว่าต้องจัดการกับความกลัวนี้อย่างชาญฉลาด เพราะผมต้องการร่างกายของเธอ พรึ่บ!!! ผมดึงเทอเข้ามากอดแนบอกไว้และลูบหัวเทอด้วยความอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม