EP.11:ขมขื่น

~หมวย~ ฉันลุกจากโซฟาที่ถูกบังคับให้นั่งข้างคุณคลาส แล้วเดินตรงเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็ว ฉันเข้ามาหาอะไรกินเพราะหิวมากจนท้องร้องโครกคราก ความหิวทำให้ฉันต้องละทิ้งความกลัวไว้ชั่วคราว ฉันเปิดตู้เย็นสำรวจวัตถุดิบที่คุณคลาสให้เจซื้อมา ฉันตัดสินใจจะทำอาหารที่ทำได้เร็วที่สุดและทำได้ดีที่สุด ฉันทำเป็น ผัดกะเพราไข่ดาวกับแกงเขียวหวาน อาหารไทยที่คุ้นเคย ฉันทำเผื่อคุณคลาสและเพื่อนเขาด้วยแหละ ต้องทำตัวเป็นมิตรเข้าไว้ เพราะยังต้องเจอกันอยู่บ่อยแน่ ๆ ฉันใช้เวลาประมาณ 30 นาทีในการเตรียมอาหารทั้งหมด ฉันจัดอาหารใส่จานอย่างสวยงาม ฉันใส่ถาดยกจะไปนั่งกินกับพวกเขา แต่เมื่อฉันเดินมาถึงหน้าห้องนั่งเล่น ตรงบริเวณมุมผนังที่สามารถมองเห็นได้ แต่พวกเขาไม่เห็นฉัน ฉันก็ได้ยินที่พวกเขาพูดกันอย่างชัดเจน พี่กาย: "จริงจังหรอว่ะคลาส? มึงพาผู้หญิงมาไว้ที่นี่เลยนะ" คลาส: (เสียงเย็นชาเต็มไปด้วยการประกาศสิทธิ์) "ป่าว แค่เลี้ยงไว้เอาเล่นเฉย ๆ" พี่ไค: "เลี้ยงไว้เอาเล่น? แล้วผู้หญิงคนนี้... งั้นกูขอเอาด้วยได้ป่าว" คลาส: (เสียงทุ้มต่ำและอันตราย) "ไอสัส รอกูเบื่อก่อนเถอะ" พี่ไค: "กูล้อเล่นสาส" พี่เสือ: (น้ำเสียงจริงจัง) "กูจะค่อยดูคำว่า เลี้ยงไว้เอาเล่น ของมึง อย่ากลับคำนะมึงนะ" คลาส: (เสียงเด็ดขาด ไร้ความลังเล) "ไม่มีทาง" เจ็บดีนะ... เลี้ยงไว้เอาเล่น ๆ คำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจฉันอย่างจัง มันคือการตอกย้ำสถานะของฉันที่นี่ มันคือการประเมินค่าฉันว่าเป็นเพียง วัตถุ ที่มีไว้บำบัดความต้องการทางกายเท่านั้น แค่เราได้ยินคำพูดของเขาเราก็ชะงักแล้ว น้ำตามันไหลออกมาเองเมื่อได้ยินเขาพูด น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้เมื่อคืนกลับไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ มันร้อนผ่าวและเปียกชื้นไปทั่วใบหน้า ฉันกำถาดอาหารไว้แน่นจนมือสั่น หมวย: (ฉันต่อว่าตัวเองในใจ) "ทำไมเราอ่อนแอแบบนี้นะ แค่คำพูดก็ทำให้ฉันร้องไห้ได้แล้วเหรอ? ฉันจะต้องเข้มแข็งกว่านี้!" ฉันรีบใช้มือเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว พยายามจัดสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ฉันจะไม่ยอมให้ใครเห็นความอ่อนแอของฉัน โดยเฉพาะเขา! ฉันหายใจเข้าลึก ๆ และก้าวเดินออกไปจากมุมกำแพงพร้อมถาดอาหาร ฉันต้องทำตัวปกติ พูดคุยกับพวกเขา ทำเหมือนไม่ได้ยินที่พวกเขาคุยกันก่อนหน้านี้ ฉันวางถาดอาหารลงบนโต๊ะกลางอย่างระมัดระวัง พยายามรักษารอยยิ้มที่ฝืนทำไว้ หมวย: (พยายามยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด) "หนูทำเผื่อพวกพี่ด้วยนะค่ะ มีกระเพราไข่ดาวกับแกงเขียวหวาน ไม่รู้พวกพี่จะชอบกันรึเปล่า" พี่เสือ: (รับถาดข้าวมาอย่างกระตือรือร้น) "โหหห ขอบคุณครับ กำลังหิวอยู่พอดี น่าตาน่าทานมากเลยครับน้องเอ๋อ น้องชื่ออะไรครับ" (พี่เสือดูเป็นมิตรที่สุดในบรรดาเพื่อนของเขา) หมวย: "ชื่อหมวยค่ะ" คลาส: (มองอาหารแล้วพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกตามแบบฉบับของเขา) "จะท้องเสียรึเปล่าก็ไม่รู้" พี่กาย: (ส่ายหน้าใส่คลาส) "แหมมม ปากมึงนี่นะ มึงลองกินดูก่อน" หลังจากนั้นพวกเราก็ลงมือกินข้าวกัน คุณคลาสตักเข้าปากไปคำแรก หมวย: (ฉันถามด้วยความกังวล) "เป็นไงค่ะ อร่อยมั้ย" คลาส: (เคี้ยวช้า ๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแส) "ก็งั้น ๆ" เขาไม่เคยพูดดีกับฉันเลยสินะ พี่กาย ตักเข้าปากอย่างเต็มคำ พี่กาย: (ตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ) "อือหื้อ งั้น ๆ บ้านมึงสิ! อร่อยมากน้องหมวย เปิดร้านได้เลยนะเนี่ย" พี่เสือ พี่ไค: "ใช่ ๆ อร่อยจริง ฝีมือดีกว่าแม่บ้านที่บ้านพวกกูทำอีกนะเนี่ย" เล่นเอาเรายิ้มไม่หุบเลย มีคนชม ปกติจะทำกินเอง และทำให้พ่อแม่ กับยัยบิว ฟ้า บาส กินเท่านั้น คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แม้จะถูกเรียกว่า "ของเล่น" ก็ตาม หลังจากกินเสร็จ ฉันรู้สึกว่าต้องทำหน้าที่แม่บ้านโดยอัตโนมัติ หมวย: (ฉันพยายามพูดอย่างสุภาพที่สุด) "ขออนุญาตเก็บจานไปล้างนะคะ" พี่เสือ: (ส่งจานให้ฉันด้วยรอยยิ้ม) "ครับ ๆ ขยันแบบนี้ใครได้เป็นเมียนี้โชคดีเลย" (พูดพร้อมกับหันไปมองคุณคลาสด้วยสายตาหยอกล้อ) คลาส: (เขาแค่ส่งเสียง หึ!! ในลำคอเท่านั้น) เสียง "หึ" นั้นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอีกครั้ง เขาไม่ปฏิเสธว่าฉันคือเมีย แต่ก็ไม่ยอมรับว่าฉันมีค่า ฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่ทำอาหารได้และทำความสะอาดได้ ฉันเลยเก็บจานไปล้างทำความสะอาดที่ครัวอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้พวกเขาดื่มและพูดคุยกันต่อโดยที่ไม่มีฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยว ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในโชว์รูมที่ถูกจัดแสดง เพื่อให้เพื่อน ๆ ของเขาดูว่า "ของเล่น" ชิ้นใหม่ของเขานั้นมีฟังก์ชันอะไรบ้าง ฉันล้างจานอย่างละเอียดที่สุด พยายามใช้เวลาอยู่ในครัวให้นานที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับสายตาของพวกเขา และโดยเฉพาะสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของของคุณคลาส