~คลาส~
เมื่อผมส่งหมวยเสร็จก็ตรงมาพักที่โรงแรมของตัวเองทันที โรงแรมในเครือของผมที่ภูเก็ตตั้งอยู่ริมหาดที่สวยงาม แต่คืนนั้นผมกลับไม่มีอารมณ์จะชื่นชมความงามของมันเลย ในหัวผมวนเวียนอยู่แต่ภาพที่หมวยรีบลงจากรถและเดินเข้าบ้านไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองผม ความรู้สึกเหมือนโดนผลักไสออกจากเขตแดนส่วนตัวของเธอทำให้ผมหงุดหงิดจนนอนไม่หลับ
พอตื่นเช้ามาก็เข้าไปดูความเรียบร้อยและเซ็นเอกสารนิดหน่อย ผมพยายามทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้เพื่อจะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องของเธอ เมื่อไม่มีปัญหาอะไร ผมจึงขับรถกลับกรุงเทพฯ ในเวลาใกล้เที่ยง
บรรยากาศขากลับมันต่างจากขามาลิบลับ ในระหว่างทางก็มีแวะปั๊ม แต่ไม่ได้แวะเกือบทุกปั๊มเหมือนขากลับ เพราะตอนนี้ข้างกายผมไม่มีคนตัวเล็กที่คอยเจื้อยแจ้วบอกว่าหิวนั่นหิวนี่ หรืออ้อนขอให้จอดพักเพราะเจ็บก้น รถที่เคยดูแคบเพราะมีเธออยู่ กลับดูหว้างขวางและอ้างว้างจนน่าประหลาด
ขณะที่ผมกำลังขับรถผ่านช่วง
