~หมวย~
เช้านี้บรรยากาศที่บ้านทางใต้ดูวุ่นวายกว่าปกติ เช้านี้เรากำลังจะไปเชียงใหม่โดยมีพ่อกับแม่ขับรถไปส่ง กระเป๋าเดินทางหลายใบถูกลำเลียงขึ้นรถ แต่พอออกจากบ้านมาที่โรงรถขณะที่ยืนถามกันว่าลืมอะไรหรือป่าว สายตาของฉันก็ปะทะกับร่างสูงที่แสนคุ้นตา เขาดูทรุดโทรมลงไปมาก
จู่ๆ เฮียที่มาจากไหนไม่รู้เดินเข้ามาบอกขอคุยกับเราก่อน วินาทีนั้นหัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก ตอนแรกที่เห็นเขาก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ก็แอบดีใจอยู่นิดๆ ที่อย่างน้อยเขาก็ตามหาเรา (หรือเปล่า) แต่ความดีใจนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำกับฉันและลูก
พ่อ: (ถามด้วยเสียงเข้มจัดจนน่าขนลุก) "มันใช่มั้ย? ไอ้คนที่มันทำลูกชายกู... เอ้ย ทำลูกกูเสียใจน่ะ!"
เราเลือกที่จะไม่ตอบเพราะกลัวพ่อจะโมโหและทำร้ายเขา ฉันรู้ดีว่าพ่อรักและหวงฉันมากแค่ไหน เรากำลังคิดหาข้ออ้างอยู่ พ่อก็หันหลังเดินเข้าบ้านไป โดยไม่พูดอะไรต่อ แต่รังสี
