ภูเก็ต
กลิ่นน้ำเค็มและลมทะเลไม่ได้ช่วยให้ใจของผมเย็นลงได้เลย ความกระวนกระวายใจมันสั่งให้ผมเหยียบคันเร่งมาจนถึงที่นี่ เมื่อถึงภูเก็ตผมก็ขับรถที่สั่งให้การ์ดประจำอยู่ภูเก็ตเอามาให้ ผมพยายามไม่ใช้รถคันเดิมเพราะไม่อยากให้ใครไหวตัวทัน ขับไปบ้านที่ผมเคยมาส่งหมวย บ้านไม้กึ่งปูนหลังย่อมที่ดูอบอุ่น แต่ตอนนี้มันกลับดูเหมือนป้อมปราการที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่ผมจะก้าวข้ามไป
พอถึงก็ดับรถรอเวลา ผมจอดรถเยื้องกับหน้าบ้านในมุมที่เห็นความเคลื่อนไหวได้ชัดเจนที่สุด เพราะตอนนี้ก็ตีห้าแล้วคงยังไม่มีใครตื่น ท้องฟ้ายังเป็นสีน้ำเงินเข้มขอบฟ้าเริ่มมีแสงสีส้มรำไร ผมนั่งกำพวงมาลัยแน่น ความผิดที่ผมทำกับหมวยมันหนักหนาจนผมไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลง
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าจนเข็มนาฬิกาเคลื่อนไปสู่ช่วงเช้า ตอนนี้เช้าแล้วแต่ผมก็ไม่เห็นมีใครออกมาบ้างเลยสักคน หัวใจผมเริ่มเต้นผิดจังหวะ ความกังวลเริ่มเกาะกินใจ แต่รถก็ยังจอดอยู
