พูดจบเทอก็ลุกขึ้น จากเตียงด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เดินไปทางห้องแต่งตัวสักพักใหญ่ๆ และออกมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ สภาพที่เธอพร้อมจะไปจากผมจริงๆ ทำให้ใจผมวูบโหวง แต่มันถูกแทนที่ด้วยความโกรธอย่างรวดเร็ว
ผม: (กระชากเสียงถาม) "จะไปไหน!!"
ผมเดินเข้าไปขวางหน้าเทอไว้ ไม่ยอมให้เธอผ่านประตูห้องออกไปแม้แต่ก้าวเดียว
หมวย: (จ้องตาผมกลับด้วยความเคียดแค้น) "ไปอยู่กับผัวใหม่ไง!!!"
คำพูดประชดของเธอเหมือนสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ผม: "เห้อะ ผัวใหม่งั้นหรอ ฝันไปเถอะว่าจะได้ไปอยู่ด้วยกัน"
หมวย: "ฮึก..."
ผม: "กูยังไม่เบื่อมึงเลย รอกูเบื่อมึงก่อนเถอะแล้วจะไปไหนก็ไป แต่ตอนนี้มึงยังไปไหนไม่ได้!!!"
หมวย: (น้ำตาคลอเบ้า) "ทำไมล่ะ หมวยมันไม่ดีนี่... จะอยากอยู่กับคนนิสัยแบบนี้หรอ นิสัยแบบที่เฮียคิดเองเออเองไง!"
ผม: (ตะคอกใส่หน้าเธอ) "กูไม่ได้คิดเองเออเอง คนอื่นก็เห็น บวกกับพฤติกรรมของมึง มันบ
