~หมวย~
เสียงเครื่องยนต์รถของเขาที่คำรามกึกก้องก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไป เป็นสัญญาณว่าพายุร้ายได้สงบลงชั่วคราว แต่มันกลับทิ้งซากปรักหักพังไว้ในใจของฉันอย่างมหาศาล พอคุณคลาสออกไปแล้วเราทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นแล้วปล่อยน้ำตาลงมาเป็นสายทันที แรงกระแทกจากการที่เขาผลักฉันและคำพูดที่ถากถางมันกัดกินหัวใจจนชาหนึบ มันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้วฮือออ
เสียงสะอื้นของฉันดังก้องอยู่ในห้องที่กว้างขวางแต่กลับดูอึดอัดเหมือนคุก และเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาบอกอยู่แต่ในนี้ไม่ต้องไปไหน ความตระหนกก็เข้าครอบงำ ฉันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นห้องนั่งเล่น วิ่งตรงไปยังทางออกเพียงทางเดียวด้วยใจที่เต้นรัว รีบวิ่งออกจากห้องนอนไปที่ประตู แกร๊กๆๆ... ฉันพยายามหมุนลูกบิดแรงๆ กระชากประตูหวังว่าเขาจะแค่ขู่ แต่มันกลับแน่นสนิท นี่เขาขังเราไว้จริงๆ หรอเนี้ย
ฮึก... โทรศัพท์ก็ไม่มีใช้
ฉันเดินกลับมามองซากโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกละเอียดบน
