หลังจากเรื่องเลวร้ายทุกอย่างได้ผ่านไป เวลานี้เหมือนฟ้าหลังฝนที่กำลังสวยงาม ตอนนี้ร่างกายของณดากำลังฟื้นตัว เธอยังคงนอนอยู่ที่โรงพยาบาลโดยมีหมอไบรอันและลูกสาวคนสวยดูแลไม่ห่าง
“ณดา ฉันมาแล้ว” เสียงแหลมของชามาที่บินกลับมาจากต่างประเทศรีบมุ่งตรงไปเยี่ยมเพื่อนรักที่โรงพยาบาลทันทีโดยมีเวกัสเดินตามเข้ามาเงียบ ๆ
“เสียงดังมาแต่ไกลเลยนะ”
“แกเป็นยังไงบ้าง”
“ดีขึ้นแล้ว”
“ฉันกับไอ้เวกัสเป็นห่วงแทบแย่ ว่าแต่หลานสาวฉันไปไหน” ชามาหันซ้ายแลขวามองหาไรอัน
“ไปเล่นกับคุณปู่” น้ำเสียงเรียบเฉยของไบรอันเอ่ยบอกกับชามาแทนณดา ไบรอันและชามารู้จักกันตั้งแต่เขาคบหากับณดา จึงไม่แปลกนักที่ไบรอันจะตอบคำถามของชามา
“คุณปู่” น้ำเสียงเอ่ยแซวของชามาบวกกับใบหน้าล้อเลียนเหล่มองเพื่อนรักที่กำลังทำหน้าเลิกลั่ก
“เลิกแซวฉันได้แล้ว” ณดายังคงไม่ชินหากมีใครเอ่ยแซวเรื่องของเธอกับไบรอันทั้งที่จริงแล้วเธอกับหมอหนุ่มมีโซ่ทองคล้องใ
