“นอนไม่หลับเหรอคะ” หลังจากที่ณดากล่อมไรอันนอน เธอจึงเดินออกมาหาไบรอันที่ระเบียงห้องนอน ชายหนุ่มที่กำลังเหม่อมองดูพระจันทร์อยู่เพียงแค่ได้ยินเสียงแม่ของลูกถึงกับหันมายิ้มให้
“พี่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”
“คิดเรื่องอะไรอยู่เหรอคะ บอกณดาได้ไหม” เสียงหวานเอ่ยถามหมอหนุ่มด้วยความนุ่มนวลเหมือนกำลังตะล่อมเด็กให้พูดความในใจออกมา
“คิดเรื่องของเรา”
“คะ”
“ถ้าหากเราไม่ได้กลับมาเจอกันอีก ณดาจะทำยังไงต่อเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาว ตาคมยังคงจดจ้องมองพระจันทร์เต็มดวง
“ณดาก็คงเลี้ยงไรอันเพียงคนเดียวค่ะ”
“ทำไมณดาถึงไม่คิดจะมีคนใหม่”
“พี่รู้ได้ยังไงว่าณดาไม่มีคนใหม่”
“ณดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาว ประโยคที่เธอเอ่ยพูดออกมา ทำให้หมอหนุ่มหัวร้อนไม่น้อย
“ล้อเล่นค่ะ ณดาไม่คิดมีใครหรอกค่ะ อีกอย่างณดามีลูกสาวนะคะ ต้องคิดให้รอบคอบ” หญิงสาวอธิบายความคิดของตัวเองให้กับหมอหนุ่มฟัง
ความรู้สึกที่เอ่ยออก
