“คุณเปรมจะรับประทานอะไรหน่อยไหมคะ”
“ไม่ครับ ขอบคุณมาก” เปรมปวีณ์กลับถึงเรือนหอด้วยสภาพอิดโรยบอกปัดแม่บ้านที่ตัวเองเปลี่ยนให้อยู่ทำงานประจำแทนชั่วคราว แน่นอนว่าสารถีซึ่งเป็นเลขาของเขานั้นจะแปลกใจที่วันนี้ได้มาส่งเจ้านายตัวเองที่นี่ก็คงจะไม่แปลกเนื่องจากชายหนุ่มเองก็ยังไม่ทราบเหมือนกันว่าอยากจะมาทำไม เพราะหย่าขาดกับภรรยาแล้วเรือนหอที่เป็นชื่อเด็กคนนั้นอย่างไรเปรมปวีณ์ก็ต้องยกมันให้เธอ
หากแต่คงเพราะรู้ว่ายังไงตอนนี้เจ้าของมันก็ไม่อยู่แล้วเลยถือวิสาสะเข้ามาโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวเจ้าของ ก่อนจะปรากฏความหนักอึ้งที่เป็นอยู่เหมือนแรงกดทับชายหนุ่มเข้าไปมากกว่าเดิมยามเพิ่งสังเกตว่าบริเวณทางเดินขึ้นบันไดของบ้านที่มืดสลัวนั้นเต็มไปด้วยภาพแต่งงานที่ดูอย่างไรแล้วเจ้าบ่าวก็ไม่ได้เต็มใจที่จะเข้าพิธีมากนัก
รอยยิ้มที่ได้เห็นในงานมงคลสมรสก็เป็นยิ้มที่คนสนิทของเขาคงจะทราบดีว่ามันเป็นแค่การปั้นใบหน้าเพื่อให้ทุ
