“ดิน จะเล่นอะไร ทำตัวแปลก ๆ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะคะ” เพชรชมพูเดินตามคนที่ไม่รู้นึกคึกอยากจะเซอร์ไพรส์อะไรหลังนั่งทานมื้อเช้าด้วยกันเสร็จแล้วก็บอกให้เธอหลับตาก่อนจะรู้สึกได้ว่าโดนภูดินนั้นใช้ผ้าปิดตาจากนั้นก็พยุงพาเดินมาเรื่อย ๆ จนเริ่มกลัวแล้วว่าเขาจะแกล้งอะไรกันหรือไม่
“ใจเย็น ๆ สิครับคุณแม่ อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงแล้ว”
“วันนี้ก็ไม่ใช่วันเกิดชมพูนี่คะ”
“ครับ ก็ไม่ได้จะเซอร์ไพรส์วันเกิด ผมเคยเห็นในภาพที่เธอวาดเอาไว้เลยอยากทำให้น่ะ”
สิ้นประโยคลูกชายเจ้าของไร่เพชรชมพูก็กะพริบตาถี่ ๆ เพราะยังไม่ทันจะประมวลผลกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยด้วยซ้ำสิ่งตรงหน้าก็ทำเอาเธอต้องหันไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง ไม่คิดว่าภูดินจะเห็นภาพที่เธอวาดชิงช้าในสวนดอกไม้ขนาดย่อมตรงนี้ด้วย และเนรมิตมันขึ้นมาเงียบ ๆ แบบไม่บอกอะไรกันก่อน
ทว่ายิ่งเขาทำอะไรให้มากเท่าไหร่ความรู้สึกผิดที่มีอยู่ลึก ๆ มันยิ่งเริ่มกัดกินในหัวใจขึ้นมาเ
