‘รับไปสิ ถ้านั่งแบบนั้นนาน ๆ เดี๋ยวจะป่วยเอาได้นะคะ’
วันนั้นถึงแม้ว่าเปรมปวีณ์ในคราบของคนงานหนุ่มจะยอมเดินเข้าไปหลบฝนตามที่อีกฝ่ายเชิญชวนทว่าเขาก็ไม่ได้มีความกล้าขนาดที่ว่าจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน จึงเลือกทำมากสุดคือนั่งที่ระเบียงเพื่อรอให้ฝนหยุดตกเงียบ ๆ เหลือบตามองบุคคลด้านในที่คงจะตั้งใจอธิบายสิ่งที่ทำอยู่ในมือให้เด็กขี้สงสัยแบบดอยฟัง ขนมที่แม่บ้านทำมาให้หญิงสาวก็แทบจะไม่ได้แตะ เพราะคงจะอยากให้เด็กซึ่งกำลังโตได้ทานอิ่มชนิดที่ว่าไม่ต้องมาพะวงแบ่งกัน
นั่นทำเอาเปรมปวีณ์ลอบยิ้มออกมาเมื่อนึกไปถึงอนาคตที่หญิงสาวกลายเป็นคุณแม่เต็มตัวแล้ว
เพชรชมพูก็เป็นแบบนี้เสอมมา นึกถึงคนอื่นจนบางครั้งก็ลืมห่วงตัวเอง เขายังจำได้อยู่เลย บางครั้งกลับเรือนหอมาดึกดื่นก็มักจะมีมื้อดึกติดตู้เย็นรอสามีอย่างเขาตลอด ทั้งที่แค่อีกฝ่ายหอบงานของห้องเสื้อกลับมาทำมันก็น่าจะเหนื่อยมากพอแล้ว
นั่นสินะ เปรมปวีณ์มีภรรยาที่แสนด
