“รบกวนนายปีเดินตามฉันทั้งวันเลย ขอบคุณมากนะ อยากทานอะไรเพิ่มสามารถชี้สั่งได้เลยนะคะ” เพชรชมพูที่เลือกผ้าเพื่อส่งไปให้ทางห้องเสื้อได้จัดการต่อเสร็จก็เรียกรถให้พามาส่งที่ห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองเพื่อหาอะไรง่าย ๆ ทานตามที่ภูดินสั่งเอาไว้
เธอบอกว่าสามารถอยู่คนเดียวได้ระหว่างรอเขาซึ่งมีเหตุจำเป็นที่ต้องคุยธุระกับคนรู้จักต่อแล้วแท้ ๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอม โทรเรียกให้คนงานที่ติดรถมาด้วยกันต้องกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหญิงสาวทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำธุระเสร็จหรือยัง ถึงอย่างนั้นก็เชื่อว่าภูดินคงจะไม่เรียกลูกจ้างมาโดยพลการหรอก
และต่อให้จะบอกออกไปแบบนั้นคนที่ปิดหน้าปิดตาเดินตามเธออยู่ห่าง ๆ ก็ทำเพียงนั่งนิ่ง ๆ เป็นเพื่อนกันเหมือนหุ่นยนต์อย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ผ่านมาก็ดูจะเริ่มสนิทกันจากที่พบเห็นอีกฝ่ายอยู่บ่อยแท้ ๆ จะว่าไปหญิงสาวก็ไม่เคยจะได้เห็นใบหน้าของเขาเลยสักครั้ง รวมถึงไม่อาจหาญขอดูให้อีกฝ่ายนึกลำบ
