“กลับไปแล้วก็ดูแลตัวเองกับลูกในท้องให้ดี ๆ นะครับ”
หลังจากเคลียร์ใจกันมาพักหนึ่งในที่สุดวันนี้ก็มาถึง มันเป็นประโยคที่ไม่ได้จะเอ่ยเพื่อร่ำลากันไปตลอดกาล ทว่าคนที่ทอดมองพระอาทิตย์ซึ่งใกล้จะลาลับขอบฟ้าลงไปที่ชานระเบียงของบ้านไม้นั้นกลับอดหัวใจกระตุกสั่นไหวขึ้นมาเสียไม่ได้ ทราบดีว่าภูดินมีความรู้สึกอย่างไรให้ตัวเองตลอดมา และแสนดีกับเพชรชมพูขนาดไหน
หากแต่ก็ใช่ว่าเธอจะสามารถรับความรู้สึกของทุกคนบนโลกนี้เอาไว้ได้ทั้งหมด หวังเพียงภายภาคหน้าอีกฝ่ายจะได้เจอคนที่ใช่แบบไม่ต้องพยายามอะไรมากมาย ไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดดั่งที่ผ่านมา เพราะหญิงสาวรู้ดีว่าการรักข้างเดียวนั้นมันทรมานมากแค่ไหน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ผลักไสหรือใจร้ายอะไรกับภูดิน เพียงแต่ไม่รักก็คือไม่รักอยู่ดี
“ถ้าคลอดแล้วดินจะมาเยี่ยมชมพูกับลูกไหมคะ แน่นอนว่าเวลาสำคัญแบบนั้นชมพูคงจะอยากเจอทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตาเอามาก ๆ เลย”
“ต้องไปอยู่แล้วครับ ผ
