หลายเดือนต่อมา วันเวลาเดินมาถึงวันที่พิมพิกาจะต้องเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศโดยที่มีอัครัชเดินทางไปด้วย และก่อนที่ทั้งสองจะเดินทางพวกเขาได้ไปจดทะเบียนสมรสกันไว้ก่อน ซึ่งผู้ใหญ่สองฝ่ายก็เห็นพ้องกันว่าสมควรทำเช่นนั้น
“เอ๊ะ พี่หมอซื้อตั๋วเที่ยวเดียวเหรอคะ” หลังจากที่ได้ขึ้นเครื่องเรียบร้อยพิมพิกาหยิบตั๋วเครื่องบินทั้งสองใบมาดู
อัครัชอมยิ้ม “แล้วพิมคิดว่ายังไงล่ะ”
“หรือว่าพี่หมอลาได้นานคะ ลาพักร้อนอะไรงี้เหรอ” หญิงสาวเดา
“ลาครับแต่ไม่ใช่ลาพักร้อน พี่ลาได้ยาวกว่านั้น”
พิมพิกาทำตาโต “ลาออกแน่ๆ เลยใช่ไหม”
อัครัชเอื้อมมือข้ามที่กั้นระหว่างที่นั่งมาจับศีรษะของอีกฝ่ายโยกไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว “พี่ลาเรียนต่อครับ เป็นหลักสูตรสั้นๆ ปีเดียวจบ”
อันที่จริงเขาได้รับข้อเสนอจากผู้ใหญ่ให้ไปเรียนต่อหลักสูตรนี้ เพราะว่ามันจะมีประโยชน์กับคนไข้ในความดูแลในอนาคต ซึ่งชายหนุ่มคิดหนักว่าจะบอกพิมพิกาอย่าง
