ผิงอันกลับมานั่งดูหิมะในห้อง เธอรู้ว่าตอนนี้ตัวเธอออกไปไหนไม่ได้ มีเพียงห้องนี้ และที่ที่โคลด์อยากให้ไปเท่านั้น ไม่สามารถออกไปเที่ยวเล่นได้ตามใจเหมือนแต่ก่อน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธอผิดอะไร เขาไม่ชอบอะไรกันแน่ อยู่ๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน แต่ก่อนเอาใจเธอ อยากได้อะไรเพียงเอ่ยปาก ของก็จะมาอยู่ตรงหน้า อยากไปไหนก็ได้ไป ถึงขั้นยอมทิ้งงานพาเธอไปเที่ยวเล่น แต่ตอนนี้...
"หึ!" เธอยิ้มมุมปาก สมเพชตัวเอง นั่งกอดเข่า ทอดสายตามองเมืองที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาว ก่อนค่อยๆ หลับไป
หลายวันผ่านไป โคลด์ไม่ได้กลับมานอนพักที่ห้องเลย เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าแม้แต่นาทีเดียว รีบสะสางงานให้เสร็จเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนผิงอันก็อยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกไปไหน เหมือนนกน้อยในกรงทองไร้ซึ่งอิสระใดๆ
"งานสุดท้ายแล้วครับนาย" เคนรายงานก่อนเข้าประชุมใหญ่
"..." โคลด์เพียงพยักหน้
